Strona główna/Nie udało się zaimportować tagu wpisu %s ból pod kolanemJestem biegaczem amatorem. Rzadko miewam kontuzję. Dbam o odpowiednie rozciąganie, rolowanie i regenerację. Odczuwam ból w prawym kolanie od kilku dni. Jest on punktowy mniej więcej w środkowej części. Ból nie dyskwalifikuje mnie z chodzenia czy …Od wczoraj bez przyczyny odczuwam zablokowane kolano prawe – znaczne ograniczenie możliwości zginania i ból przy wykonywaniu ruchu. Odnoszę wrażenie jakby staw kolanowy był przepełniony, a nie …Witam, zwracam się z prośbą podpowiedzi lub nakierowania na temat mojej kontuzji. Mianowicie, od niedawna odczuwam dyskomfort podczas biegania w prawym kolanie i ból pod rzepką (dolna, lewa cześć). Ból odczuwalny jest po mocnym treningu lub zawodach biegowych, wchodzeniu po schodach, robieniu przysiadu …Przyczyny bólu kolana mogą być różne. Jest to powszechny problem, na który składać się może wiele czynników. Bardzo ważna jest dokładna diagnoza, która pomoże w wyborze odpowiedniego kierunku leczenia. Szacuje się, że dolegliwości bólowe w obrębie stawu kolanowego są jednym z najczęstszych schorzeń ortopedycznych iBól kolana może być spowodowany przez różne czynniki. Najczęstszą przyczyną jest zbyt duże obciążenie stawów (np. po intensywnym treningu, podnoszeniu ciężkich rzeczy czy jeździe na nartach). Każdy może go doświadczyć, od osoby starszej po dziecko, a kobiety są bardziej narażone na ból kolan niż mężczyźni. Ból KolagenKwas hialuronowySpirulinaChlorellaCzarnuszkaKoenzym Q10Ból pod kolanem – przy zgięciu, prostowaniu, chodzeniu lub dźwiganiuFot. Klaus Vedfelt / Getty ImagesBól pod kolanem może pojawić się w wyniku urazu, przeciążenia, zmian zwyrodnieniowych, a także chorób naczyniowych. Warto zawsze skonsultować się z lekarzem, by zapobiec powikłaniom uszkodzenia stawu kolan są powszechnym problemem, szczególnie osób starszych. Najczęściej nasilają się podczas chodzenia czy przy codziennych czynnościach, będąc często bardzo istotnym problemem utrudniającym codzienne funkcjonowanie. Najczęściej ból jest odczuwany pod kolanem. Warto poszukać jego potencjalnej przyczyny, ponieważ większości można bólu pod kolanemBól pod kolanem może być odczuwany w przebiegu różnych schorzeń lub stanów. Zalicza się tu przede wszystkim:zbyt intensywny wysiłek fizyczny, szczególnie związany z nadmiernym obciążeniem stawów kolanowych, jak wspinaczki, podnoszenie ciężarów, wysiłek z dużym obciążeniem,urazy,stany zapalne,schorzenia metaboliczne, np. dna moczanowa, choroby zwyrodnieniowe,schorzenia w obrębie żył i tętnic często ból pod kolanem pojawia się u osób, które nie uprawiają na co dzień żadnej aktywności i nagle, mobilizując się, podejmują ciężki, nieadekwatny do swoich możliwości wysiłek fizyczny, szczególnie obciążający stawy kolanowe. Często dotyczy to osób, które np. nagle zaczynają biegać na duże dystanse. Czasami oprócz bólu pod kolanem pojawia się obrzęk i ograniczenie ruchu w która zalecana jest osobom z problemami w kolanach, jest jazda na rowerze. Ważne, by siodełko ustawione było na takiej wysokości, by noga ulegała całkowitemu pod kolanem towarzyszący stanom zapalnymBól pod kolanem, któremu towarzyszą obrzęk i zaczerwienienie skóry, nasilający się przy chodzeniu, może wskazywać na obecny w stawie kolanowym stan zapalny. Najczęściej stan zapalny obejmuje kaletkę maziową, czyli małą torebkę przy zakończeniach kości, wyściełającą przestrzenie między kością, mięśniami, ścięgnami i skórą, zapobiegającą nadmiernemu tarciu i uszkodzeniom. Zawarta kaletkach maziowych maź stawowa, odpowiada za nawilżenie i odżywienie stawów. Stany zapalne mogą wywołać ból z każdej strony kolana. Najczęściej stan zapalny wywołany jest długotrwałym, intensywnym obciążeniem stawu. Dotyczy to nie tylko osób pracujących fizycznie w niekomfortowych dla tych stanów pozycjach, ale również osób otyłych, które przez cały czas obciążają stawy kolanowe. Ból pod kolanem przy zginaniu, kucaniu czy prostowaniu może sugerować stan zapalny. Silny ból pod kolanem, z boku, z towarzyszącymi objawami wskazującymi na stan zapalny powinien być skonsultowany ze specjalistą – ortopedą. Nieleczony stan zapalny może wywołać liczne powikłania, prowadzi nawet do uszkodzenia pod kolanem a zmiany naczynioweBól pod kolanem z towarzyszącym bólem łydki może wskazywać na etiologię naczyniową bólu. Jeśli odczuwa się mrowienia, cierpnięcie podudzia czy słabsze ucieplenie skóry łydki niż w drugiej nodze, natychmiast należy skonsultować się z lekarzem. Absolutnie nie wolno leczyć wtedy bólu na własną rękę, domowymi sposobami. Jeśli ból pod kolanem wywołany jest np. miażdżycą, masaż lub inne domowe sposoby mogą doprowadzić do oderwania się blaszki miażdżycowej i zatorowości. Zdarza się również, że naczynia tętnicze uległy nadmiernemu poszerzeniu i powstał tętniak. Wtedy ból może promieniować np. do uda i stany, w których istnieje podejrzenie zaburzeń w układzie naczyniowym, nie powinny być lekceważone, a konsultowane z lekarzem, by zapobiec powikłaniom, np. ostremu niedokrwieniu bólu pod kolanemLeczenie bólu pod kolanem uzależnione jest od przyczyny, jaka go wywołała. Niekiedy w łagodnych stanach zapalnych czy przeciążeniach mogą wystarczyć dostępne bez recepty niesteroidowe leki przeciwzapalne. Ważne, by przez pewien czas oszczędzać stawy i powstrzymać się np. od dźwigania ciężarów. Domowe sposoby na ból pod kolanem na skutek urazu czy przesilenia polegają również na oszczędzającym trybie życia i stosowaniu okładów i maści łagodzących miejscowy odczyn zapalny. Należy jednak mieć na uwadze, że leki stosowane powierzchownie, szeroko dostępne maści, wchłaniane są jedynie na niewielką głębokość. W związku z tym ich działanie na staw jest ograniczone. Nie należy więc opierać terapii na posmarowaniu stawu maścią, tym bardziej jeśli mamy do czynienia ze stanem zapalnym, który nieodpowiednio leczony będzie pod kolanem po urazieBól pod kolanem w wyniku urazu może lokalizować się właściwie z każdej strony stawu – z przodu, z tyłu, z boku, może promieniować bądź być ograniczony wyłącznie do stawu. Wszystko zależy od rodzaju urazu, jego siły i stopnia uszkodzenia struktur. Naderwanie więzadeł skutkuje niestabilnością kolana, a także bólem, który częściej promieniuje niż np. lekkie stłuczenie i siniak z przodu kolana bez dodatkowych objawów. Czy artykuł okazał się pomocny? Ból kolana pod rzepką – przyczynyBól kolana pod rzepką może świadczyć o lateralizacji rzepki lub innych uszkodzeniach w jej obrębie. Staw na co dzień poddawany jest dość dużym obciążeniom, zwłaszcza jeśli dana osoba jest aktywna fizycznie. Problem nie dotyka tylko sportowców, ale może pojawić się również u amatorów biegania czy innych kolana pod rzepką, zwłaszcza jeśli się utrzymuje i przeszkadza w codziennych czynnościach, powinien być skonsultowany z lekarzem ortopedą. Najprawdopodobniej w stawie rozwinął się stan zapalny, który trzeba zlikwidować, aby zmniejszyć ryzyko przykrych konsekwencji, np. lateralizacji rzepki czy choroby boli kolano pod rzepką?Ból kolana pod rzepką pojawia się najczęściej u osób aktywnych fizycznie, np. po treningu biegowym. Zdarza się, że towarzyszy mu opuchlizna stawu i charakterystyczne “trzeszczenie”. Kolano to staw, który dźwiga ciężar całego ciała, przez co niemal całą dobę ulega znacznym obciążeniem. Ma dodatkowo funkcję stabilizującą, za co odpowiada głównie rzepka. Znajduje się na kłykciach kości udowej i piszczelowej, przez co chroni je i niweluje znaczne przeciążenia. U zdrowej osoby, poddanej obciążeniom, powinna poruszać się tylko w płaszczyźnie pionowej (mimo że w stanie spoczynku można ją delikatnie przesuwać na boki). Jeśli jednak w obrębie stawu zachodzi ruch boczny rzepki, oznacza to jej lateralizację, która prowadzi do uszkodzeń chrząstki stawowej, a przez to choroby odczuwany pod rzepką może być też następstwem uszkodzenia więzadła rzepki. Kontuzja często określana jest “kolanem biegacza”. Więzadło ulega mikrourazom, na skutek czego postępuje proces degeneracji problemów ze stawem kolanowym są najczęściej problemy z jego budową, brakiem stabilizacji, nierównowagą mięśniową (np. przy wzmożonym napięciu mięśnia czworogłowego uda, mięśni kulszowo-goleniowych czy podudzia), ale też nadmiernym kolana pod rzepką – jak leczyć?Ból kolana pod rzepką zawsze oznacza, że w stawie zaczynają się tworzyć zmiany. Najważniejsze, aby nie dopuścić, by stan zapalny miał formę przewlekłą. Ortopeda po konsultacji i przeprowadzeniu wywiadu, zleca dodatkowo badanie RTG, aby wykluczyć bądź potwierdzić zmiany w tkankach twardych. Na pierwszym etapie leczenia przede wszystkim konieczny jest odpoczynek i odciążenie uszkodzonego stawu. Dobre efekty dają zimne kompresy i okłady z lodu, ponieważ redukują opuchliznę i zmniejszają stan zapalny. Ważne są ćwiczenia rehabilitacyjne, które pozwolą wzmocnić poszczególne partie mięśni, aby maksymalnie odciążyć kolano. Jeśli uszkodzona została chrząstka stawowa, zalecane są zastrzyki z kwasu hialuronowego (ich działanie można uzupełnić dodatkową suplementacją). Jeśli lekarz pozwoli na powrót do aktywności fizycznej, warto stosować lekką ortezę stawu kolanowego lub opaskę na kolano, które zapewnią dodatkową stabilizację stawu i odciążą uszkodzone struktury. Opaskę można zakładać podczas treningu, aby zmniejszyć ryzyko nawrotu kolana – co może być przyczyną i jak się go pozbyć?Ból kolan to jeden z najczęstszych powodów, z którym zgłaszamy się do lekarza. Uprzykrza życie nie tylko osobom starszym, ale też prowadzącym siedzący tryb życia czy sportowcom. Może towarzyszyć dziesiątkom schorzeń o różnej etiologii, od urazów mechanicznych i przeciążeń, po zwyrodnienie stawów i stany zapalne. Wcześnie zdiagnozowana przyczyna bólu kolan daje szansę na podjęcie odpowiedniego leczenia i kolan to bardzo ogólne i szerokie pojęcie dolegliwości związanych ze strukturami budującymi kolano. Kolano, wraz z więzadłami i mięśniami tworzy największy i najbardziej skomplikowany staw w organizmie ludzkim. Dzięki niemu możliwe jest chodzenie, wstawanie i stanie, a więc możliwość ruchu i poczucie stabilności. Aby zrozumieć skąd bierze się ból kolan, konieczna jest wiedza o budowie stawu kolanowego. Staw kolanowy składa się z kości piszczelowej, kości udowej, rzepki oraz łąkotek. Te ostatnie zmniejszają tarcie o siebie powierzchni stawowych, rozprowadzają maź w kolanie i amortyzują staw. Chrząstka stawowa pokrywa zakończenia kości i umożliwia elastyczny ruch w kolanie. Natomiast rzepka, czyli trójkątna kość znajdująca się z przodu kolana, ochrania staw któryś z elementów kolana przestanie współpracować z pozostałymi, zwykle objawia się to pojawieniem się bólu. Uszkodzenie łąkotki może powstać w czasie prostowania zgiętego kolana i jego rotacji lub podczas przeprostów. Często zjawisko to występuje u osób starszych w trakcie wykonywania przysiadów, co prowadzi do zablokowania kolana i bólu w kolanie po części przyśrodkowej. Ból ten może być potęgowany podczas wysiłku fizycznego. Chrząstka uszkadzana jest zwykle w wyniku urazu, kiedy kość uderza o kość i doprowadza do bolesności i sztywności stawu. Ból kolan może mieć charakter ostry np. po urazie albo zabiegu chirurgicznym lub przewlekły wynikający z przebiegu chorób np. zmian zwyrodnieniowo–zapalnych, przeciążenia, urazów mięśni, więzadeł i ścięgien. Może wymagać natychmiastowego leczenia albo ustępować samoistnie. Ból kolan – przyczyny Ból kolan zazwyczaj stanowi tylko jeden z objawów występującej dolegliwości. Najczęstszymi czynnikami predysponującymi do pojawienia się bólu kolan są: Podeszły wiek. Wraz z wiekiem dochodzi do pogłębiania się zmian degeneracyjnych w stawie, co skutkuje bólem pod kolanem. Osoby starsze często doświadczają bólów kolan z powodu choroby zwyrodnieniowej stawów – po 70 roku życia schorzenie to występuje u 70 proc. osób starszych, szczególnie kobiet. Zwyrodnienia stawowe są zazwyczaj związane ze starzeniem się tkanki przewlekłe i ogólnoustrojowe. Bóle stawów kolanowych występują w ponad 200 jednostkach chorobowych z zakresu samej reumatologii, w artropatiach i reumatoidalnym zapaleniu stawów (RZS).Ból kolan u kobiet związany jest z częstszym występowaniem reumatoidalnego zapalenia stawów i choroby zwyrodnieniowej stawów, natomiast u mężczyzn ze zesztywniającym zapaleniem bakteryjne i grzybicze, w tym gruźlicze zapalenie masa ciała. Osoby z nadwagą i otyłością cierpią na bóle kolan spowodowane przeciążeniem stawu kolanowego i chorobą zwyrodnieniową stawów. Styl życia. Do bólu kolan predysponuje siedząca praca, ale też znaczna aktywność fizyczna i przeciążania związane ze zbyt intensywnymi i długimi treningami fizycznymi (zawodowi sportowcy). Bóle kolan mogą występować na każdym etapie życia. U dzieci i młodzieży są spowodowane doznanymi urazami wynikającymi z aktywności fizycznej, choć mogą się pojawić również w wyniku chorób zapalnych stawów z towarzyszącymi obrzękami i kolan może pojawiać się o różnych porach dnia i w różnym nasileniu, po konkretnych czynnościach i w spoczynku. Obserwacja tych zmiennych często umożliwia znalezienie przyczyn powstawania bólu kolan. Warto więc zwrócić uwagę na: Czas występowania bólu: ból nasilony w nocy i rano w spoczynku wynika ze sztywności porannej stawów (zapalne choroby reumatyczne) lub uszkodzenia mechanicznego stawu (choroba zwyrodnieniowa). Nasilenie bólu kolan: w chorobie zwyrodnieniowej stawów bóle kolan nasilają się przy chodzeniu, staniu, chodzeniu po schodach. Uczucie sztywności po zasiedzeniu się czy po wstaniu z łóżka, trzeszczenie w stawie i ograniczenie ruchomości. Wygląd stawu: zaczerwienienie zwykle świadczy o infekcji. Umiejscowienie bólu kolan Ból kolan bywa opisywany jest przede wszystkim w odniesieniu do miejsca występowania dolegliwości. Pacjenci często skarżą się więc na ból kolana z boku, przodu i z tyłu, ból pod kolanem i poniżej kolana, czy też ból kolan po wewnętrznej i zewnętrznej stronie. Pomimo znanej lokalizacji bólu, wciąż nie daje to jednoznacznej odpowiedzi, czego objawem jest ból, ale może pomóc diagnoście w postawieniu rozpoznania. Ból kolana przy zginaniu u młodych osób może być skutkiem urazu łąkotki – struktury kolana szczególnie narażonej na przeciążenia sportowe (grupą ryzyka są łyżwiarze figurowi, narciarze, tenisiści oraz piłkarze). Typowymi objawami, poza bólem, są charakterystyczne trzaski i wrażenie zablokowania stawu kolanowego. Poza łąkotką, innymi elementami budulcowymi kolan, których uszkodzenie skutkuje bólem kolana po wewnętrznej stronie przy zginaniu, są: więzadła, staw rzepkowo-udowy i chrząstki stawowe. Przyczyną bólu może być szybkie gromadzenie się wysięku, co określa się jako „woda w kolanie”. Ból kolana przy zginaniumoże być także pierwszą oznaką nowotworów kości oraz schorzeń ogólnoustrojowych, np. chorób tarczycy i cukrzycy. U osób starszych ból kolana przy zginaniu występuje po nocy, przy wstawaniu z łóżka. Towarzyszy temu specyficzny odgłos przeskakiwania w kolanie lub trzeszczenia. Dźwięk ten związany jest z tarciem o siebie powierzchni stawowych, gdy brakuje w nim nawilżającej pod kolanem z przodu związany jest z zespołem bólu rzepkowo– udowego. Doświadcza go średnio 1 na 3 młodych dorosłych w pewnym momencie swojego życia. Pojawia się też u osób z nadwagą i otyłością oraz osób z dużą aktywnością fizyczną ( tzw. “kolano biegacza”). Ból odczuwany jest w okolicach rzepki: pod, za, po bokach i poniżej rzepki. Ból pod kolanem z przodu określany jest jako tępy, zwłaszcza gdy występuje po długim siedzeniu ze zgiętym kolanem. Ból ten często utrudnia klękanie lub kucanie, nasila się podczas biegania, schodzenia ze schodów, skakania. Szacuje się, że 90 proc. pacjentów, którzy przychodzą do ortopedy z bólem pod kolanami z tyłu, doświadcza urazu z obrzękiem i opuchnięciem. Osoby starsze, po 70 roku życia, uskarżają się na nawracający, kłujący ból z tyłu kolana, towarzyszący im podczas spacerów, wchodzenia po schodach lub schodzenia z nich. Jego przyczyną są zmiany reumatyczne. Im staw kolanowy jest starszy, tym mniej jest komórek budujących i stanowiących oporę dla narządu ruchu. Stawy, mięśnie i kości ulegają zużyciu. Zanika przy tym mięsień czworogłowy uda, przez co chodzenie staje się znacznie trudniejsze niż w młodości i daje uciążliwe bóle zlokalizowane z tyłu lub z przodu kolana. Powodem bólu pod kolanem z tyłu po zginaniu może być również borelioza (znana też jako choroba z Lyme) – odkleszczowa choroba objawiająca się rumieniem wędrującym, wysoką gorączką i puchnięciem. Ból kolana po wewnętrznej stronie Ból kolana po wewnętrznej stronie dotyka co dziesiątą osobę po 50 roku życia. Często pojawia się w gonartrozie – zwyrodnieniu stawu kolanowego. Przyczynami schorzenia są: podeszły wiek, choroby ogólnoustrojowe (w tym autoimmunologiczne choroby tarczycy), predyspozycje genetyczne oraz zakażenia przebiegające z wysiękiem. Ból spowodowany jest utratą chrząstki stawowej, która zanikając, sprawia, że powierzchnie stawowe ocierają się o siebie. Inną przyczyną tego rodzaju bólu jest torbiel Bakera – cysta, która tworzy się w dole podkolanowym. Wypełniona substancją płynną, zwykle powstaje wskutek infekcji. Jeśli torbiel narasta, może powodować ból kolana po wewnętrznej stronie przy zginaniu oraz ból pod kolanem z tyłu. Dla tego rodzaju schorzenia cechami charakterystycznymi są niemożność zginania i uczucie ciepła w miejscu zmiany skórnej. Cysta zazwyczaj nie daje żadnych objawów, ale jeśli pęknie może wywołać silny ból podobny do bólu przy zapaleniu żył podudzia. Ból kolana po zewnętrznej stronie Ból kolana po zewnętrznej stronie, nasilający się rano, wraz z takimi objawami jak zesztywnienie kolan, uczucie ciepła w miejscu dolegliwości, stan podgorączkowy, apatia, rozdrażnienie i brak apetytu – to najważniejsze z całego spektrum objawów reumatoidalnego zapalenia stawów(RZS). Ból kolana u dzieci na ogół powstaje w wyniku urazów mechanicznych – podczas jazdy na rowerze czy nartach, upadku przy zabawie. Ważne, aby nie bagatelizować nawracających dolegliwości, gdyż szybka interwencja lekarza specjalisty może zapobiec rozwojowi poważnych zaburzeń chodzenia. Wysiłek fizyczny może prowadzić do uszkodzenia więzadła pobocznego – piszczelowego, które w warunkach fizjologicznych zapobiega koślawości nóg. U sportowców takich jak łyżwiarze, rolkarze, koszykarze i siatkarze dochodzi do naderwania więzadła krzyżowego przedniego z powodu dużej ilości ruchów skręcających. Na urazy narażona jest też łąkotka. Ból kolana po bieganiu wynika z kumulowania się płynu stawowego i powstawania kolan – diagnostyka Jeżeli dolegliwości związane z silnym bólem kolan podczas zginania, biegania, chodzenia, a nawet siedzenia nie znikną samoistnie po około 7 dniach, a ponadto w tym czasie wystąpi gorączka, pojawią się obrzęk i silne zasinienie lub zaczerwienienie, chory powinien koniecznie zgłosić się do lekarza pierwszego kontaktu, który w razie potrzeby wystawi skierowanie do specjalisty. Diagnostyka przyczyn wystąpieniu bólu kolan obejmuje wywiad lekarski, badanie przedmiotowe, czasem badania labolatoryjne i obrazowe. Ortopeda może wykonać badanie ultrasonograficzne (USG), rezonans magnetyczny (RM), rentgen (RTG) chorej kończyny lub tomografię komputerową (TK).Badanie USG może być pomocne w wykrywaniu uszkodzeń aparatu więzadłowego i obecności torbieli i wysięku. Tomografia komputerowa i rezonans magnetyczny pomagają diagnozować poważne urazy mechaniczne i zmiany reumatoidalne. Tomografia komputerowa obrazuje kości, natomiast rezonans magnetyczny także tkanki miękkie. Jak leczyć bóle kolan? Leczenie bólu kolan uzależnione jest od przyczyny powstania objawu. Zazwyczaj leczenie objawowe rozpoczyna się od maści, żeli, plastrów i łagodzenia bólu przy użyciu paracetamolu. Na silny ból kolan przepisuje się niesteroidowe leki przeciwzapalne, które zmniejszają dolegliwości. Jeśli zapalenie przebiega z wysiękiem, wysoką gorączką i obrzękiem, lekarz może zadecydować o zastosowaniu antybiotykoterapii. Antybiotyk dobiera się zazwyczaj na podstawie posiewu bakterii pobranych z płynu stawowego z metod leczenia jest podawanie zastrzyków z kwasu hialuronowego, który nawilża okolice stawów kolanowych i zapobiega otarciom. Czasem stosuje się artroskopię, inaczej wziernikowanie wnętrza stawów. Ten rutynowy zabieg chirurgiczny polega na usuwaniu uszkodzonych tkanek kolana. Przeprowadza się go w znieczuleniu ogólnym. W rzadszych wypadkach blokuje się staw kolanowy przy iniekcji sterydów. Ból kolan – rehabilitacja Rehabilitacja jest jednym z ważniejszych elementów leczenia bólu kolan. Może przebiegać pod okiem rehabilitanta, fizjoterapeuty lub ortopedy który wdroży odpowiedni program ćwiczeń, dopasowany do urazu lub schorzenia. Ćwiczenia dobierane na własną rękę bez konsultacji ze specjalistą mogą przynieść więcej szkody niż pożytku. Przykładowo, w chorobach kolan nie powinno się wykonywać ćwiczeń takich jak skoki, przysiady czy rowerek na leżąco. Wskazane są natomiast ćwiczenia na basenie. Zabiegi i treningi mają na celu poprawienie stabilności stawów przez wzmocnienie mięśni. Osoba z kontuzją i bólem nóg w kolanach musi nauczyć się podstawowych czynności od początku, wybicia, stąpania, kucania, siadania czy równowagi. Pomocne w zabiegach są krioterapia (terapia zimnem), jonoforeza (terapia jonami), ultradźwięki, elektroterapia, rzadziej galwanizacja. Po zakończeniu rehabilitacji ból podczas chodzenia i siedzenia może znacznie zelżeć. Aby jednak ten efekt się utrzymał, fizjoterapeuci zalecają pakiety ćwiczeń domowych, dobranych indywidualnie do pacjenta. Ból kolan – profilaktyka Aby zapobiec bólowi kolan, trzeba wyeliminować jego przyczynę. Osobom z nadwagą i otyłością zaleca się redukcję masy ciała. Zastosowana dieta powinna być bogata w błonnik, białka i witaminy z grupy D oraz kolagen, a uboga w cukry proste i tłuszcze nasycone. Istotnym elementem profilaktycznym jest chodzenie w odpowiednim obuwiu z podeszwą amortyzującą mikrowstrząsy z podłoża. Jeśli przyczyną bólu jest określona aktywność fizyczna, powinna być ograniczona na rzecz ćwiczeń nie obciążających stawu i osoby bardzo aktywne fizycznie stosują ortezy – stabilizatory ruchu, pełniące dość podobne funkcje jak gips, usztywniające i utrzymujące staw w jednej pozycji. W przeciwieństwie do gipsu zrobione są z bardzo miękkich, certyfikowanych materiałów, które są komfortowe w noszeniu. Dzięki temu nieznacznie podwyższają temperaturę wokół stawu, co wspomaga jego regenerację i zmniejsza odczucia bólowe w tylnej ścianie budującej kolano. Bibliografia:Choroby zapalne stawów. Zadbaj o swoje zdrowie, opanuj ból i żyj pełnią życia. Praca zbiorowa. Wydawnictwo Solis, bolą stawy. Anna Kłosińska, Dariusz Klarecki. Wydawnictwo Purana, 2015. Roczniak Wojciech, “Ból stawu kolanowego ,” Lekarz, vol. 3, pp. 67–71, 2008. Stanisławska– Biernat Ewa, “Bóle stawów kolanowych w różnych chorobach. Postępowanie lecznicze i rehabilitacyjne,” z Zakład Epidemiol. i Promocji Zdrowia Inst. Reumatol. K. Kaniewska, R. Terlikowski, and N. E. Rozwadowska, “Choroba zwyrodnieniowa stawów,” Uniwersytet Medyczny w Białymstoku, 2010. Treści zawarte w serwisie mają wyłącznie charakter informacyjny i nie stanowią porady lekarskiej. Pamiętaj, że w przypadku problemów ze zdrowiem należy bezwzględnie skonsultować się z czym świadczy ból tylnej w tylnej części kolana?Tylna część kolana nazywana jest okolicą podkolanową. Budują ją mięsień i ścięgno podkolanowe. Pacjenci bardzo często zgłaszają się z ostrym lub przewlekłych bólem tylnej części kolana. Jak się okazuje, przyczyn tych dolegliwości może być wiele. Najczęstszymi są zapalenie mięśnia podkolanowego oraz torbiel mięśnia podkolanowegoMięsień podkolanowy położony jest bardzo głęboko i znajduje się z tyłu kolana na wysokości dołu podkolanowego. Spełnia on przede wszystkim funkcje stabilizujące stawu kolanowego umożliwiające chodzenie. Oprócz tego jest tzw. inicjatorem zgięcia kolana. Zapalenie mięśnia podkolanowego może mieć charakter ostry lub przewlekły. Jak najczęściej się objawia? Zwykle sygnałem jest ból w bocznej, zewnętrznej części kolana, ból części podkolanowej podczas kucania czy ból podczas palpacji. Zapalenie mięśnia podkolanowego bardzo często związane jest z nadmiernym wysiłkiem fizycznym czy nieodpowiednio wykonywanym ćwiczeniom. Jak podkreślają lekarze, to bieganie jest jedną z głównych przyczyn zapalenia mięśnia to obecnie sport całosezonowy. Biegamy niezależnie od pogody. Podczas biegu rzeczywiście tracimy dużo kalorii i możemy szybciej schudnąć. Co więcej, poprawia nam się kondycja, lepiej myślimy, lepiej się czujemy i mamy więcej energii. Jednak bieganie to sport, który ma bardzo dużo negatywnych stron, bo przyczynia się do częstych kontuzji, jak na przykład zapalenia ścięgna Achillesa czy zapalenie mięśnia podkolanowego. Niestety problemy wynikają często z błędów popełnianych przez nas samych. Zakładamy niewłaściwe obuwie, na przykład buty sportowe, ale przeznaczone do ćwiczeń na sali fitness. Co więcej, bieganie po twardej powierzchni powoduje większy nacisk na kości i stawy. Także bieganie po terenach pagórkowatych przyczynia się do zwiększenia ryzyka urazu. Torbiel Bakera (Cysta Bakera)To kolejna częsta przyczyna bólów w obrębie tylnej części kolana. To nic innego jak powstały guzek wypełniony płynem. Torbiel Bakera jest poważnym stanem zapalnym i obejmuje ścięgno mięśnia podkolanowego. Najczęstszym sygnałem jest nie tylko spuchnięta tylna część kolana, lecz przede wszystkim kłopot z pełnym wyprostem nogi w kolanie. Co więcej, kolano jest obrzęknięte i wyraźnie odczuwamy jego stan zapalny. Niestety ryzyko wystąpienia cysty dotyczy sportowców- zarówno amatorów, jak i profesjonalistów, a także osób z nadwagą. W obu przypadkach dochodzi do mocnego przeciążenia stawów. Oczywiście torbiel może być takie objawem nieprawidłowo wykonanego ćwiczenia lub może pojawić się także na skutek: zmian zwyrodnieniowych stawów, przepukliny torebki stawowej, zapalenia kaletek maziowych czy niewłaściwym mechanizmie zastawkowym torebki i rehabilitacja w procesie leczenia dolegliwości tylnej części kolanaCelem działania rehabilitacji i fizjoterapii będzie odciążenie i zmniejszenie dolegliwości bólowych. W tym celu wykorzystuje się szereg zabiegów z zakresu fizykoterapii, dzięki oddziaływaniu czynników zewnętrznych na chore miejsce. W skład fizykoterapii wchodzą zabiegi z zakresu ciepłolecznictwa, elektroterapii, ultradźwięków, magnetoterapii, laseroterapii czy krioterapii. Obecnie fizjoterapeuci stosują także terapię metodą kinesiotapingu oraz masaże lecznice. W celu usprawnienia pracy stawu kolanowego wykorzystuje się także kinezyterapię, czyli leczenie ruchem. Terapeuta zleca delikatne ćwiczenia izometryczne, rozciągające oraz pobudzające stymulację nerwowo-mięśniową. Później, wprowadza się ćwiczenia oporowe, których zadaniem jest wzmocnienie torebki stawowej. W fazie końcowej, pacjent wykonuje ćwiczenia całej kończyny dolnej w celu jej usprawnienia i wzmocnienia. W procesie rehabilitacji używa się specjalnego sprzętu, piłek, trampolin, taśm, rollerów czy kwestią jest postawienie prawidłowej diagnozy i przeprowadzenie odpowiedniego procesu leczenia, dlatego należy udać się do profesjonalnych specjalistów. Pamiętajmy, że kolana tuż obok kręgosłupa to narząd ruchu najbardziej narażony na kontuzje, dlatego powinniśmy o nie szczególnie pod kolanem – co oznacza ból z tyłu kolana | Rezonans magnetyczny Warszawa – prywatna pracownia REX Medica – WarszawaKolano to staw, który ze względu na swoją budowę oraz codzienne obciążenia jest narażony na różnego rodzaju kontuzje i związane z tym dolegliwości. Wiele osób, i to nie tylko starszych, skarży się na bóle pod kolanem, zarówno z przodu, jak i z tyłu, w okolicach dołu podkolanowego. O czym może to świadczyć?Myśląc o bólach kolana większości osób w pierwszej chwili do głowy przychodzą dolegliwości przedniej części stawu – bóle zlokalizowane w przyśrodkowej części kolana, bliżej wewnętrznej lub zewnętrznej strony kończyny. Tymczasem sporym problemem może być również ból pod kolanem, zarówno z przodu, jak i w okolicach dołu podkolanowego, z tyłu kończyny. Również tego typu dolegliwości nie można lekceważyć – wymagają one precyzyjnej diagnostyki oraz wdrożenia odpowiedniego z tyłu kolana – torbiel BakeraBól z tyłu kolana może być objawem torbieli Bakera, zwanej również cystą Bakera lub torbielą dołu podkolanowego. Jak dotąd nie ustalono jednej, konkretnej przyczyny jej występowania – wiadomo, że częściej powstaje u osób uprawiających sport, wykonujących bardzo ciężką pracę fizyczną, ale również z nadwagą i otyłością. Niekiedy torbiel Bakera rozwija się jako późne powikłanie stanów zapalnych kolana, reumatoidalnego zapalenia stawów oraz przepukliny torebki stawu z tyłu kolana to oczywiście nie jedyne objawy torbieli Bakera. Początkowo pacjenci zauważają w dole podkolanowym guzka, który nie jest bolesny. Z czasem jednak rośnie, pojawia się ból, obrzęk i zaczerwienie skóry, a gdy osiągnie duże rozmiary – także problemy z normalnym zginaniem kończyny. Jeśli torbiel jest na tyle duża, że uciska naczynia krwionośne i nerwy, mogą pojawić się drętwienia, mrowienia i zaburzenia czucia całej torbieli Bakera nie jest najczęściej trudne do rozpoznania. Doświadczony ortopeda może postawić diagnozę już na podstawie wywiadu z pacjentem i badania fizykalnego, choć oczywiście dla jej potwierdzenia wykonuje się badania obrazowe. Najczęściej jest to USG oraz rezonans magnetyczny torbieli Bakera zależy od stopnia zaawansowania problemu. Niewielkie zmiany leczy się zachowawczo, poprzez odciążanie kończyny, odpowiednią fizjoterapię czy mało inwazyjne zabiegi punkcji (nakłucie torbieli, odciągnięcie zgromadzonego płynu oraz wstrzyknięcie leku sterydowego). Jeśli zmiana jest duża, konieczna jest operacja, po której trzeba przejść jeszcze odpowiednią pod kolanami – zapalenie gęsiej stopkiGęsia stopka to określenie wspólnego przyczepu trzech mięśni: krawieckiego, smukłego i półścięgnistego. Jest on położony na kości piszczelowej, kilka centymetrów poniżej kolana. Mięśnie te utrzymują kolano w prawidłowej pozycji, umożliwiają jego zginanie oraz rotację uda do gęsiej stopki to dolegliwość, w której na skutek różnych czynników – najczęściej nadmiernego tarcia – dochodzi do lokalnego stanu zapalnego zarówno przyczepu mięśniowego, jak i struktur okołostawowych. Zazwyczaj jest to kontuzja osób aktywnych fizycznie, uprawiających kolarstwo, bieganie, piłkę nożną i koszykówkę. Ryzyko jej występowania zwiększają także przebyte wcześniej urazy, choroby zwyrodnieniowe stawu kolanowego, otyłość oraz objawem zapalenia gęsiej stopki jest ból nogi pod kolanem, w przyśrodkowej części stawu. Najczęściej pojawia się w nocy w spoczynku oraz podczas bardzo intensywnego wysiłku fizycznego, w zaawansowanych stadiach również podczas normalnych codziennych czynności jak wchodzenie po schodach czy wstawanie z krzesła. Bóle pod kolanami to jednak nie wszystko – charakterystyczna jest także miejscowa sztywność oraz miejscowy zapalenia gęsiej stopki nie jest prosta, a to ze względu na fakt, że zarówno objawy, jak i umiejscowienie bólu mogą być mylone np. z chorobą zwyrodnieniową kolana lub uszkodzeniem łąkotki. Z tego względu konieczne są zarówno testy funkcjonalne mięśni stawu kolanowego, jak i precyzyjne badania obrazowe, pozwalające na bardzo dokładne zobrazowanie wszystkich struktur anatomicznych kolana. Takim badaniem jest bez wątpienia rezonans gęsiej stopki leczy się przede wszystkim zachowawczo, a podejmowanie działania mają za zadanie wyeliminowanie stanu zapalnego, zlikwidowanie objawów oraz uniknięcie nawrotów. Stosuje się leki przeciwzapalne i przeciwbólowe, jeśli w kaletce znajduje się płyn – wykonuje się drenaż i podanie glikokortykosteroidów do ścięgien w formie zastrzyków. Niezbędna jest rehabilitacja oraz modyfikacja treningu, tak aby wyeliminować błędy prowadzące do powstawania stanów rezonansem magnetycznym, które jest nieocenionym narzędziem przy diagnozowaniu wszelakich chorób kolan, wykonać można w naszej klinice Rex Medica Sport w Warszawie. Wszystkie osoby wymagające tego typu nowoczesnej, precyzyjnej diagnostyki, zapraszamy do kontaktu -> Zapewniamy opiekę doświadczonych specjalistów i krótkie terminy oczekiwania na wizytę!Ból pod kolanem (cysta Bekera) leczenie i rehabilitacja – Klinika HBBardzo powszechnym objawem zgłaszanym w gabinetach fizjoterapeutycznych lub lekarskich jest ból pod kolanem. Jedną z głównych przyczyn tego bólu może być cysta Bekera. Jest to cysta, która wypełniona płynem powoduje obrzęk oraz uczucie spięcia za cysta BekeraNierzadko zdarza się, że pojawiają się tylko objawy cysty, a ona w rzeczywistości nie istnieje. Jest ograniczenie zgięcia, uczucie opuchnięcia i gulki pod kolanem. Za takie objawy bardzo często odpowiedzialny jest mięsień podkolanowy, kręgosłup lędźwiowy czy też więzadła miednicy. Pochodzenie “uczucia” posiadania cysty Bekera można zbadać palpacyjnie podczas wizyty u fizjoterapeuty w Klinice HB. W pierwszej kolejności zajmiemy się różnicowaniem, a następnie leczeniem. Jeśli jest to pseudocysta to leczenie jest szybkie, jeśli masz cystę wypełnioną płynem to czeka Cie dłuższy proces terapeutyczny. Proponujemy rozwiązania lecznicze zarówno dla cysty jak i pseudocysty cysty Bekera – charakterystyczny ból pod kolanemBól może się nasilać podczas wyprostu albo zgięcia kolana oraz podczas aktywności fizycznej. Dolegliwość ta jest najczęściej konsekwencją innych urazów kolana takich jak zwyrodnienie albo uszkodzenie chrząstki. Obie te sytuacje powodują nadprodukcje płynu stawowego w kolanie, co skutkuje powiększeniem cysty Bekera. Nie zawsze cysta Bekera może powodować ból, ale takie objawy jak puchnięcie kolana, albo ograniczenie zakresu ruchu powinny być zgłoszone do specjalisty, Płyn maziowy ma za zadanie zredukować tarcie w stawie kolanowym podczas poruszania co zapewnia nam płynność ruchu. Czasem jednak dochodzi do jego nadprodukcji, a wtedy gromadzi się on właśnie z tyłu kolana w kaletce podkolanowej tworząc cystę Bekera. Może tak się dziać z powodu toczącego się w stawie stanu zapalnego albo świeżego urazu np. rozerwanie chrząstki cysty BekeraNiestety czasami dochodzi do rozerwania cysty i wycieku płynu maziowego do łydki powodując ostry ból w kolanie, puchnięcie łydki oraz zaczerwienienie i uczucie spływania płynu w dól łydki. Objawy te bardzo przypominają objawy zakrzepicy w żyłach kończyny dolnej. Dlatego tak ważna jest pełna diagnostyka, aby wykluczyć pozostałe, cięższe choroby. Do podstawowej diagnostyki należy badanie palpacyjne, ultrasonografia, rentgen albo rezonans cysty Bekera w Klinice HBZdarza się, że cysta Bekera znika samoistnie, jednak w większości przypadków zalecane jest leczenie. Po konsultacji ortopedycznej możemy spodziewać się farmakoterapii np. w postaci iniekcji, które powodują ustąpienie bólu, ale niestety cysty bardzo często nawracają. Wśród lekarzy powszechne jest również usuwanie płynu za pomocą igły pod kontrolą USG. Bardzo pomocna okazje się przede wszystkim fizjoterapia czyli chłodzenie kolana, kompresja oraz terapia indywidualna z terapeutą. Dobry terapeuta powinien zwrócić szczególną uwagę na poprawę zakresu ruchu, rozciągnięcie mięśni, które zostały przykurczone oraz terapię manualną, która powinna poprawić grę stawową. Bardzo często przyczyna leży nie w samym kolanie ale w stawach sąsiednich – konieczne jest sprawdzenie jak pracuje staw skokowy, staw biodrowy oraz miednica i kręgosłup. Można zastosować również inne terapie wspomagające takie jak kinesiotaping. Ważne jest holistyczne podejście do pacjenta aby uniknąć nawrotu choroby.

Zwyrodnienie stawów kolanowych (gonartroza) dotyka co piątego Europejczyka. Specjaliści szacują, że tylko około 40 procent zwyrodnień stawów kolanowych jest następstwem starzenia się organizmu. W pozostałych 60 procentach przypadków zwyrodnienie kolana to skutek przeciążenia, kontuzji i urazów. Jest to cena jaką płacimy za nasz styl życia. Jak przebiega leczenie zwyrodnienia stawów kolanowych? Budowa kolana Staw kolanowy łączy dolny koniec kości udowej z górnym końcem piszczeli. Jest tylko częściowo otoczony torebką stawową. Jego stabilność zależy od siły więzadeł. Spis treściPrzyczyny zwyrodnienia kolana. Co może niszczyć staw kolanowy?Zwyrodnienie stawu kolanowego: objawyJak odciążyć zwyrodniałe stawy kolanowe i zmniejszyć ból kolan?Zaawansowane zwyrodnienie stawu kolanowegoZwyrodnienie stawów kolanowych - uszkodzone więzadłaZwyrodnienie stawów kolanowych - uszkodzenie łąkotkiLeczenie zmian zwyrodnieniowych stawów kolanowychGonartroza i endoproteza stawu kolanowego [wideo] Autor: Shutterstock Budowa kolana Staw kolanowy łączy dolny koniec kości udowej z górnym końcem piszczeli. Jest tylko częściowo otoczony torebką stawową. Jego stabilność zależy od siły więzadeł. Zwyrodnienie stawów kolanowych jest jedną z głównych przyczyn niepełnosprawności na świecie. Zwyrodnienie kolana to potoczna nazwa jednostki chorobowej, określanej przez lekarzy jako gonartroza, czyli choroba zwyrodnieniowa (artroza) stawu kolanowego. Gonartroza z reguły występuje obustronnie. Częściej dotyka kobiety w wieku 40-60 lat, cierpiące na otyłość. Leczenie zmian zwyrodnieniowych stawów zależy od stopnia ich zniszczenia, oczekiwań pacjenta i przyczyn, które doprowadziły do rozwoju choroby. Jeżeli było to jakieś inne schorzenie, należy je wyleczyć; gdy przyczyną jest nadwaga, trzeba schudnąć. Przyczyny zwyrodnienia kolana. Co może niszczyć staw kolanowy? Nie ma granicy wieku, od której zaczynają się zmiany zwyrodnieniowe w kolanach. Wiadomo natomiast, co może przyspieszać ten proces. Zbyt duże obciążenia. Ciężka praca fizyczna, otyłość oraz wyczynowe uprawianie sportu prowadzi do szybszego zużywania się stawów. Urazy. Więzadła w kolanie odpowiadają za jego stabilizację, a łąkotki, czyli elastyczne chrząstki, przypominają amortyzatory. Jeśli te struktury zostaną uszkodzone, cały staw nieprawidłowo pracuje, a jego powierzchnie szybciej się ścierają. Choroby. Do uszkodzenia chrząstki stawowej mogą prowadzić zmiany zapalne błony maziowej spowodowane chorobami, takimi jak np. borelioza, zakażenie chlamydiami lub innymi bakteriami czy wirusami. Zwyrodnienie w stawach kolanowych często pojawia się też w następstwie chorób tarczycy i chorób reumatycznych. Osłabienie mięśni otaczających staw. Stabilizują kolano i dbają o to, by jego ruch był prawidłowy i płynny. Trzeba je stale wzmacniać. Wrodzone zaburzenia budowy kości i stawów. Koślawość lub szpotawość kolan czy dysplazje bioder mogą powodować przeciążenie i przyspieszone zużycie stawów. Zwyrodnienie stawu kolanowego: objawy W związku z tym, że chrząstka stawowa nie jest unerwiona ani ukrwiona, zwykle w początkowej fazie choroby nie odczuwa się bólu w stawie. Kiedy jednak kolano zaczyna pobolewać, puchnąć, sztywnieć, trzeszczeć, to z reguły sygnał, że uszkodzenia stawu są już mocno zaawansowane - obejmują warstwę pochrzęstną znajdującą się najbliżej kości. Tylko lekarz może ocenić (na podstawie wywiadu i wyników badań: RTG w pozycji stojącej, analizy krwi lub płynu stawowego), czy przyczyną bólu są rzeczywiście zmiany degeneracyjne, a nie inne choroby, np. z grupy chorób reumatycznych, krystalopatii (np. dna moczanowa), czy poinfekcyjne lub łuszczycowe zapalenie stawów. Na podstawie zdjęcia RTG można zdiagnozować zwężenia szpary stawowej, zaburzenia osiowości kończyn, obecność ciała wolnego w stawie lub nadbudowy kostnej, zwanej osteofitami. To typowe problemy związane ze zwyrodnieniem. Specjaliści szacują, że około 40 procent takich zmian wynika ze starzenia się organizmu. Pozostałe 60 procent to skutek urazów, infekcji, przeciążenia. Podczas chodzenia na każde kolano oddziałuje siła równa aż ośmiokrotności naszej wagi. Jak odciążyć zwyrodniałe stawy kolanowe i zmniejszyć ból kolan? 1. Rób okłady Lepsze będą okłady zimne i to z dwóch powodów. Po pierwsze, gdy chrząstka stawowa ulegnie znacznemu zniszczeniu, dochodzi do jej scieńczenia i uszkodzenia kości, a odkryte i ocierające się powierzchnie stawowe będą powodować ból, obrzęk i zwiększenie ciepłoty stawu kolanowego. Chłodzenie go przyniesie ulgę. Drugi argument przemawiający za tym, by obolałe kolano obłożyć lodem, a nie termoforem, związany jest z tym, że istnieje ryzyko stanu zapalnego w kolanie. Ciepło może go jeszcze nasilić. 2. Sięgnij po leki na ból Na ból stawów kolanowych cierpi co piąty mieszkaniec Europy, a co trzynasta osoba z tego powodu codziennie sięga po leki przeciwbólowe. Gdy ból jest skutkiem przeforsowania, wystarczy oszczędzać staw. Sporadycznie można ratować się tabletką przeciwbólową (najlepiej z grupy leków przeciwzapalnych takich jak ibuprofen, naproksen, diklofenak, ketoprofen). Gdy dolegliwości utrzymują się dłużej niż tydzień, ból jest silny lub występuje poranna sztywność, trzeba zgłosić się do lekarza. 3. Nie rezygnuj z aktywności Pojawiający się w trakcie ruchu ból powoduje, że oszczędzamy chorą kończynę, ograniczając aktywność fizyczną, co doprowadza do zmniejszenia ruchomości w danym stawie, a nawet przykurczów (głównie w pozycji zgięciowej). Tymczasem liczne badania wykazały, że ćwiczenia fizyczne są jedną z najskuteczniejszych metod leczenia artrozy. Kontrolowana aktywność (rodzaj i intensywność ćwiczeń najlepiej omówić z ortopedą lub fizjoterapeutą) poprawia nastrój, ale niweluje również ból, zwiększa elastyczność stawu, poprawia krążenie. To najtańsza metoda leczenia. Osoby z chorobą zwyrodnieniową powinny ćwiczyć w butach o wysokim stopniu amortyzacji. Do spacerów lepsze będą leśne ścieżki, trawiaste tereny lub bieżnia, a nie twardy asfalt. Bezpieczne będą dyscypliny, które nie przeciążają stawów, np. pływanie, jazda na rowerze, narty biegowe. Niewskazane są sporty, w których staw przenosi duże obciążenia, czyli długodystansowe bieganie, piłka nożna, podnoszenie ciężarów. Warto codziennie wykonywać też proste ćwiczenia wzmacniające, np. siedząc na krześle, ściskać między kolanami poduszkę albo w siadzie prostym podłożyć pod jedną nogę (pod tył kolana) zrolowany ręcznik i naciskać na niego w seriach po pięć sekund. Jeśli ból utrudnia poruszanie się, można korzystać ze sprzętu wspomagającego – ortezy lub kul. Dowiedziono jednak, że pomoce te nie powinny być wykorzystywane stale, ponieważ mogłoby to doprowadzić do zwiększenia sztywności i osłabienia struktur mięśniowych, które podtrzymują staw. 4. Rehabilituj się Przy zmianach zwyrodnieniowych poprawę ich kondycji można osiągnąć rehabilitacją. Kinezyterapia – odpowiedni dobór ćwiczeń pomoże we wzmocnieniu osłabionych grup mięśniowych i zmniejszeniu napięcia tych przeciążonych. Fizjoterapeuta będzie korygował wzorce ruchowe i, jeśli stan chorego zacznie na to pozwalać, wprowadzi elementy treningu funkcjonalnego. Istotny także jest stretching mięśniowy (rozciąganie), który zwiększy elastyczność napiętych tkanek. Terapia tkanek miękkich – stosowanie masażu tkanek głębokich oraz technik rozluźnienia mięśniowo-powięziowego (zazwyczaj na mięśniach biodra i kończyny dolnej) zwiększa ich elastyczność i zapobiega powstawaniu przykurczów i zrostów. Fizykoterapia – często wykorzystuje się krioterapię, magnetoterapię, laseroterapię, falę uderzeniową i ultradźwięki. Kinesiotaping – nalepienie plastrów wpływa korygująco na powięź, co jest w stanie zmniejszyć, a nawet znieść dolegliwości bólowe. Przy zwyrodnieniu stawu kolanowego ma to jednak działanie krótkotrwałe. 5. Zapytaj lekarza o zastrzyki Lekarz może zalecić wiskosuplementację, czyli terapię, której celem jest poprawienie jakości płynu stawowego. Podaje się wtedy do stawu preparaty z kwasem hialuronowym, który hamuje postęp zmian zwyrodnieniowych. Zastosowanie takiej kuracji, która trwa co najmniej trzy tygodnie (zależnie od dawki leku), pozwala uzyskać znaczną poprawę zdrowia, zwykle na rok. Preparat działa przeciwzapalnie i nawilżająco na chrząstkę, przez co staw jest sprawniejszy i mniej bolesny. Liczba zastrzyków i ich cena zależą od stężenia preparatu (400-900 zł). Do regeneracji stawu można również wykorzystać osocze bogatopłytkowe (1100-2500 zł) lub komórki macierzyste pozyskane z własnej tkanki tłuszczowej. Pobranie i przeszczep wykonuje się w trakcie jednego zabiegu (5000-6000 zł). W niektórych przypadkach konieczne jest zastosowanie blokady – do stawu wstrzykuje się lek sterydowy. Jednak, jeśli chodzi o leki sterydowe, wskazania do stosowania w gonartrozie są bardzo ograniczone. 6. Zmień dietę Zrzucenie 10-20 kg nadwagi zmniejsza o 30-40 procent ryzyko rozwoju choroby zwyrodnieniowej kolan. Dieta może przyspieszyć lub spowolnić rozwój artrozy. Stawom szkodzą tłuszcze nasycone (masło, tłuste mięso i sery) i niedobór witaminy D. Natomiast korzystny wpływ mają kwasy omega-3 (tłuste ryby morskie) i antyoksydanty (są w warzywach i owocach). Ważna jest też odpowiednia ilość białka, bo od niego zależy siła mięśni stabilizujących stawy. Jeśli chodzi o suplementację, zazwyczaj zaleca się środki zawierające siarczan glukozaminy i chondroityny. Zaawansowane zwyrodnienie stawu kolanowego Kiedy choroba zwyrodnieniowa jest w fazie zaawansowanej, ból pojawia się nie tylko w trakcie czynności, które maksymalnie obciążają staw kolanowy. Dla chorego problemem staje się też chodzenie, długotrwałe stanie, wstawanie z krzesła, schodzenie ze schodów. W zależności od tego, które fragmenty tkanek uległy uszkodzeniu, gonartroza może zajmować w większym stopniu przedział boczny, przyśrodkowy lub rzepkowo-udowy kolana. Zwyrodnienie stawów kolanowych - uszkodzone więzadła Stabilność kolanom zapewnia system aż kilkunastu więzadeł (najważniejsze z nich jest więzadło krzyżowe przednie i tylne, poboczne piszczelowe i strzałkowe). Można je porównać do niezbyt elastycznej taśmy łączącej kość z kością. Właśnie z powodu tej małej elastyczności więzadła często ulegają uszkodzeniu – wystarczy gwałtowne skręcenie tułowia przy lekko ugiętych kolanach czy niezbyt silne uderzenie, aby doszło do poważnej kontuzji. Najbardziej narażone na uszkodzenia jest więzadło krzyżowe. Bez operacji nie da się go naprawić. Zabieg polega na wstawieniu w miejsce uszkodzonego więzadła przeszczepu ze ścięgna pobranego od pacjenta. Operacja jest skomplikowana i precyzyjna, bo więzadło krzyżowe ma zaledwie 2-3 cm długości. Jego rekonstrukcja jest bardzo ważna dla przywrócenia prawidłowej pracy stawu. Chodzi tu jednocześnie o uzyskanie stabilności kolana, ale także przepływu informacji pomiędzy stawem kolanowym a mózgiem, ponieważ to więzadło jest czymś w rodzaju oka, które informuje mózg o ułożeniu stawu. Tę skomplikowaną operację wykonuje się przy użyciu artroskopu – urządzenia, które przez niewielkie nacięcia w skórze pozwala zajrzeć do wnętrza stawu, wprowadzić tam mikronarzędzia i wymienić więzadło. Nawierca się kość udową i piszczelową, a następnie w powstałe otwory wprowadza ścięgno. Gdy już znajdzie się na właściwym miejscu, zostaje umocowane do kości udowej, a po odpowiednim naprężeniu – do kości piszczelowej. Użyte podczas zabiegu śruby po 3 latach rozkładają się w organizmie, nie czyniąc mu żadnej szkody. Po zabiegu intensywna rehabilitacja trwa ok. 2 miesięcy, ale o całkowitej regeneracji kolana można mówić dopiero po pół roku. Jednak wysiłek się opłaca, ponieważ można wrócić nawet do wyczynowego uprawiania sportu. Artroskopia w diagnostyce i leczeniu stawu kolanowego Chrząstkę stawową można próbować odbudować Do zniszczenia chrząstki stawowej dochodzi w wyniku procesów zwyrodnieniowych, ale także podczas urazów. Uszkodzenia chrząstki zwykle występują razem z innymi uszkodzeniami kolana. Przyczyną pourazowego zniszczenia chrząstki stawowej są kontuzje, w czasie których na staw kolanowy działała ogromna siła. Jeżeli uszkodzeniu uległa niewielka powierzchnia chrząstki, skuteczną metodą jej naprawienia jest zabieg, który polega na nawierceniu w kości znajdującej się pod zniszczoną chrząstką stawową maleńkich otworków. Z wyciekającej z nich krwi tworzy się blizna, która zastępuje uszkodzoną chrząstkę. Blizna kształtuje się bezboleśnie 6-12 miesięcy. Jeżeli taka metoda jest nieskuteczna lub gdy uszkodzenie jest bardzo rozległe, można zastosować przeszczep chondrocytów. Od pacjenta pobiera się fragment chrząstki stawowej o wielkości dwóch łebków zapałki. Następnie w specjalnych warunkach laboratoryjnych są one namnażane. Gdy uzyska się odpowiednią liczbę komórek, przenosi się je na biomateriał kolagenowy. Tak przygotowaną chrząstkę wszczepia się do kolana. Tu komórki dalej się namnażają i całkowicie wypełniają ubytek chrząstki. To niezwykła metoda leczenia, jej skuteczność ocenia się na ponad 90 proc. Na odbudowanie chrząstki potrzeba sporo czasu. Dzieje się tak dlatego, że przygotowane do laboratoryjnego namnażania komórki chrząstki stawowej muszą w pewnym sensie cofnąć się w rozwoju – stają się komórkowymi noworodkami. Wszczepiana chrząstka ma konsystencję żelu, czyli jest w takiej postaci, jaka występuje w stawach noworodków. Aby chrząstka dorosła i stwardniała, potrzeba ok. roku. To oczywiście nie skazuje osób operowanych tą metodą na bezruch, ale do pełnej aktywności można wrócić po roku. Zabiegi przeszczepiania chrząstki nie są refundowane przez NFZ, inne na szczęście tak. Zwyrodnienie stawów kolanowych - uszkodzenie łąkotki W kolanie są dwie łąkotki. To elastyczne chrząstki, które kształtem przypominają podkowę. Pełnią bardzo ważną rolę, bo są niczym amortyzatory - pochłaniają energię, która działa na staw. A jest ona niemała. Podczas chodzenia w kolanie powstaje siła równa aż ośmiokrotności naszej wagi. Łąkotki pochłaniają 30-40 proc. obciążenia, jakie powstaje podczas stania, a gdy idziemy po schodach - aż 75 łąkotki to najczęstszy uraz kolana. Objawia się silnym bólem lub – w przypadku oderwania się i przemieszczenia fragmentu chrząstki – blokowaniem możliwości poruszania stawem. Do uszkodzenia dochodzi po gwałtownym skręcie kolana, rzadziej zaś po szybkim wyprostowaniu lub zgięciu nogi. Jeżeli łąkotka jest uszkodzona, wówczas siła powstająca w kolanie działa bezpośrednio na kości tworzące staw. Skutkiem tego jest szybsze zniszczenie chrząstki wyniku urazu kolana łąkotka może pęknąć lub rozerwać się. Wtedy najlepszym sposobem jej naprawy jest artroskopowe zszycie fragmentów. Jeżeli natomiast uraz jest długo nieleczony lub łąkotka jest całkowicie zniszczona, można jej fragment lub też całą zastąpić implantem z biomateriału. Implant jest to rodzaj piankowej konstrukcji (przypomina nieco gąbkę), w którą wnikają komórki. Z czasem implant przerasta tkanką. Gdy w końcu się rozpuści, w jego miejscu jest już nowa, własna łąkotka. Implant wsuwany jest do stawu przez artroskop. Lekarz przycina fragment wielkości ubytku i mocuje go specjalnymi szwami. Przez kilkanaście godzin po operacji do implantu przecieka krew, a wraz z nią tzw. komórki wielopotencjalne, które zmieniają się w komórki tworzące łąkotkę stawową. Po takiej operacji pacjent szybko rozpoczyna rehabilitację. Zabieg można łączyć z innymi technikami. Wstawienie implantu sprawia, że ból ustępuje. Jednak większą korzyścią jest to, że unika się rozwoju zwyrodnień i ewentualnie wszczepienia endoprotezy kolana. Leczenie uszkodzonej łąkotki Leczenie zmian zwyrodnieniowych stawów kolanowych Przy niewielkich zmianach w stawach kolanowych poprawę ich kondycji można osiągnąć rehabilitacją, czyli ćwiczeniami mięśni, zabiegami fizykoterapeutycznymi, które zwiększają zakres ruchu w stawie, zmniejszają stan zapalny, poprawiają ukrwienie tkanek. Korzystne jest również przyjmowanie preparatów mogących powstrzymać postęp zwyrodnień. Zaleca się środki zawierające siarczan glukozaminy i chondroityny. Warto pamiętać, że preparaty te nie regenerują chrząstki stawowej, a jedynie opóźniają postęp choroby. Lekarz może także zalecić wiskosuplementację, czyli terapię, której celem jest poprawienie jakości płynu stawowego. Podaje się wtedy bezpośrednio do stawu preparat z kwasem hialuronowym. Kuracja trwa zwykle ok. 3 tygodni, a jej efekt utrzymuje się przez rok. Preparat (dostępny na receptę) powoduje zwiększone wydzielanie mazi stawowej, w następstwie czego zmniejsza się tarcie powierzchni stawowych i poprawiają się właściwości amortyzacyjne płynu maziowego. Dzięki temu staw jest sprawniejszy i mniej ma metody na powstrzymanie zmian w stawach. Gdy nie pomaga rehabilitacja i leki, jedynym wyjściem jest operacja stawu kolanowego. Jeśli uszkodzenie kolana jest niewielkie, przeprowadza się artroskopowe operacje, których celem jest oczyszczenie stawu ze zniszczonych fragmentów. Czasem wystarczy operacyjnie zmienić kąt ustawienia kości tworzących staw, aby zniknął ból i nie postępowała dalej jego degradacja. Po takim zabiegu na kilkanaście lat zapomina się o chorym kolanie. Najbardziej radykalnym zabiegiem naprawczym stawu kolanowego jest operacyjne ścięcie fragmentów kości tworzących staw i zastąpienie ich metalowymi implantami. Dla osób mających duże zmiany zwyrodnieniowe kolan lub po trudnych do leczenia urazach jedynym ratunkiem często bywa wstawienie endoprotezy całego stawu kolanowego. Zabieg wykonuje się zazwyczaj u pacjentów, w przypadku których doszło do znacznego ograniczenia ruchomości stawu i cierpiących z powodu silnego bólu niedającego się złagodzić lekami, rehabilitacją ani zabiegami fizykoterapeutycznymi. Gonartroza i endoproteza stawu kolanowego [wideo] Zdarza się, że w przypadku zaawansowanych zmian zwyrodnieniowych w kolanach jedynym rozwiązaniem jest endoprotezoplastyka, czyli zabieg wszczepienia sztucznego stawu. Zabieg operacyjny polega na oszczędnej, całkowitej resekcji powierzchni stawowych chorego stawu i zastąpieniu ich sztucznym stawem, wykonanym z materiałów bip-przyswajalnych - opowiada dr. n. med. Juliusz Dec ze Sport-Kliniki Żory. Źródło: Sport-Klinika Żory/youtube miesięcznik "Zdrowie" Anna Jarosz - artykuł pochodzi z miesięcznika "Zdrowie" |Joanna Karwat, artykuł pochodzi z miesięcznika "Zdrowie" | Konsultacja: dr n. med. Konrad Słynarski, specjalista ortopedii i traumatologii, Centrum Medycyny Sportowej w Warszawie

Biomechanika kolana. Funkcje stawu kolanowego wynikają bezpośrednio z sił biomechanicznych, jakie działają na mięśnie i stawy tej okolicy ciała. Obecność rzepki warunkuje zwiększenie jednego z ramion dźwigni, która bierze udział w wyproście kolana. Z tego powodu zmniejsza się siła, która jest potrzebna do wstania z krzesła

Staw kolanowy jest największym stawem ciała człowieka. Łączy udo z podudziem i jest odmianą stawu zawiasowego. Ze względu na swoje umiejscowienie, budowę i funkcję jest najbardziej narażony na urazy. Do struktur, które najczęściej ulegają uszkodzeniu należą: więzadła, łąkotki oraz chrząstka stawowa. Niepokojące objawy, które wymagają diagnozowania: utrzymujący się ból wysiłkowy lub spoczynkowy, obrzęki stawu czyli wrażenie wypełnienia kolana, ograniczenie ruchomości stawu czyli problem z wyprostowaniem kolana lub zgięciem np. kucnięciem, wrażenie trzeszczenia, przeskakiwania, blokowania, poczucie niestabilności kolana, czyli wrażenie „uciekania”, „skręcania” kolana, poczucie niestabilności rzepki, czyli wrażenie „wypadania” lub „luźnej” rzepki, trzask w kolanie po urazie skrętnym, obrzęk stawu po urazie skrętnym. W takcie wizyty zbieramy dokładny wywiad na temat dolegliwości, urazów itd. Wykonujemy badanie kliniczne stawu kolanowego w trakcie którego, oceniamy jego budowę, biomechanikę i zakres ruchomości. Oceniamy struktury kolana wykonując testy łąkotkowe, więzadłowe oraz kompresji chrząstki. W trudniejszych przypadkach poszerzamy diagnostykę o badania rezonansem magnetycznym lub badania USG. Na podstawie dogłębnej analizy wyników badania klinicznego oraz badań obrazowych ustalamy odpowiedni schemat leczenia zachowawczego lub operacyjnego. Większość urazów stawu kolanowego leczymy metodą artroskopową Metoda ta pozwala na bardzo precyzyjne naprawienie lub zrekonstruowanie uszkodzonych struktur w stawie kolanowym. Artroskopia stawu kolanowego jest procedurą małoinwazyjna co umożliwia szybkie wdrożenie rehabilitacji pooperacyjnej i powrót do aktywności fizycznej.

W następnym kroku otwiera się staw kolanowy i nastawia odpowiednio odłamy kostne tak, by ustawić powierzchnie stawowe w sposób poprawny anatomicznie. W przypadku złamania jednego z kłykci kości udowej typowo wykonuje się zespolenie z wykorzystaniem dwóch śrub gąbczastych, co pozwala na uniknięcie przemieszczania się odłamu kostnego.

Zdajemy sobie sprawę, że do urazów stawu kolanowego może dochodzić szybko i w najbardziej nieoczekiwanych momentach. Jeśli więc już doszło do wypadku, pojawiała się opuchlizna, zaś kolano boli powinniśmy udać się do lekarza ortopedy, aby podjąć konieczne leczenie. Z całą pewnością ortopeda usztywni naszą nogę, zaś po zdjęciu gipsu trzeba przejść długi okres rehabilitacji, aby staw kolanowy znów odzyskał dawną sprawność. Rehabilitacja w domu Naturalnie, jeżeli uraz był niegroźny, rehabilitację stawu kolanowego możemy prowadzić we własnym domu. W tym przypadku mamy możliwość wykonywania prostych ćwiczeń izometrycznych, które to wykonywane systematycznie, sprawią, że kolano na powrót stanie się sprawne. Oczywiście prowadzać samodzielnie rehabilitację, we własnym domu powinniśmy pamiętać o systematyczności i często wykonywać ćwiczenia, albowiem wtedy szybciej przyniosą nam oczekiwane rezultaty. Znakomitym źródłem informacji o właściwym sposobie wykonywania ćwiczeń jest Atlas Ćwiczeń KFD. Jeśli zachowamy umiar w naszych ćwiczeniach i będziemy wykonywać je prawidłowo, nie uszkodzimy naszego stawu ponownie. Zbyt wielki wysiłek jednak nie może być zastosowany, a ćwiczenia są proste i nie musimy wykazywać się profesjonalną wiedzą, aby je wykonywać. Rodzaje rehabilitacji Jeśli nie chcemy samodzielnie rehabilitować naszego uszkodzonego stawu kolanowego, możemy skorzystać z fachowych metod, które to dziś często są wykorzystywane w rehabilitacji i które przynoszą naprawdę doskonałe i szybkie efekty. Warto wiec postawić na jedną z nich: Pole magnetyczne zmniejsza obrzęk stawu skokowego, zaś ból spowodowany urazem nie jest już tak trudny do zniesienia Prądy interferencyjne to prądy, które nakładają się na siebie w głębi naszego ciała. Jeśli zastosujemy sztucznie wytworzony prąd i cztery elektrody przyłożymy do chorego miejsca na pewno zadziała on przeciwbólowo oraz przeciwzapalnie. Jonoforeza jest zabiegiem w trakcie, którego do chorego kolana są przykładane dwie elektrody. Pierwsza elektroda nasączona jest lekiem o charakterze przeciwzapalnym, zaś po uruchomieniu obu tworzy się pole elektryczne, które wtłacza lek. Sonoforeza to zabieg, który w leczeniu urazu stawu kolanowego wykorzystuje ultradźwięki. Dodatkowo zabieg ten także działa przeciwzapalnie oraz przeciwbólowo. Kioterapia to zabieg w wyniku, którego ze specjalistycznej dyszy wydobywa się para azotu. Jest ona oziębiona do -160 stopni Celsjusza, a tym samym świetnie i szybko likwiduje ból oraz stan zapalny. Kinezyterapia to ostatnia metoda godna polecenia, aby rehabilitować staw kolanowy. Jest to po prostu gimnastyka, jaka to wykonywana jest pod okiem fachowego i profesjonalnego fizjoterapeuty. Możemy wykonywać tutaj szereg ćwiczeń, zarówno z obciążeniem, bez obciążenia jak i w basenie.

Szczególnie rzepka, czyli płaska kość, która chroni od przodu staw kolanowy, narażona jest na różnego rodzaju przeciążenia. "Kolano skoczka" to schorzenie, które związane jest z uszkodzeniem więzadła właściwego rzepki, które łączy ją z kością piszczelową i pojawieniem się stanu zapalnego. Choroba zwyrodnieniowa stawu kolanowego - objawy i profilaktyka Choroba zwyrodnieniowa stawu kolanowego inaczej nazywana Gonartrozą rozwija się w wyniku zaburzenia jakości i ilości chrząstki stawowej. Następuje przedwczesne zużycie i zwyrodnienie tkanek tworzących staw (chrząstki stawowej, warstwy podchrzęstnej kości, płynu stawowego, torebki stawowej, więzadeł i mięśni). Ponieważ warstwa crząstki nie jest równomierna na całej powierzchni zmieniają się obciążenia struktur stawu i dochodzi do przebudowy kości. Tworzą się wyrośla kostne (tzw. osteofity), które podrażniają sąsiadujące tkanki i wywołują stan zapalny. Skutkiem tego jest zaburzone wydzielenie mazi stawowej, która nawilża powierzchnie stawowe od wewnątrz i zmniejsza tarcie. Co charakteryzuje chorobę zwyrodnieniową stawu kolanowego? Ból zwłaszcza przy wchodzeniu po schodach, wstawaniu z krzesła, dłuższe stanie Bolesność uciskowa w okolicy stawu, zaczerwieniona skóra i wyczuwalnie podniesiona temperatura stawu Zanik mięśnia czworogłowego Sztywność zwłaszcza po zastaniu i rano Ograniczenie ruchomości W RTG widać zwężenie powierzchni stawowych, liczne osteofity, śródstawowe ciała wolne, zniekształcenie osi stawu kolanowego, erozja chrząstki Profilaktyka obejmuje przede wszystkim: Utrzymanie prawidłowej masy ciała, Prawidłowe żywienie i suplementację diety Umiarkowana, ale regularna aktywność fizyczna Brak nadmiernego obciążania stawów Unikanie niepotrzebnego dźwigania ciężarów Bezzwłoczne usuwanie z organizmu przewlekłych ognisk zakażenia Ćwicz, ćwicz i jeszcze raz ćwicz... Rehabilitacja jest najlepszym sposobem żeby łagodzić dolegliwości bólowe, poprawić komfort funkcjonowania. Mimo bólu zaleca się wykonywanie delikatnych ćwiczeń. Proces powrotu do formy można przyspieszyć zażywając suplementy diety bogate w chondroitynę i kwas hialuronowy. Dzięki mechanicznym właściwościom tej substancji możliwe jest amortyzowanie sił oddziałujących na stawy. Efektem tego jest ułatwione wykonywanie ruchów. Kwas hialuronowy jest głównym składnikiem mazi stawowej, systematyczne uzupełnianie tego składnika może poprawić komfort i stan zdrowia stawów. Chondroityna w połączeniu z kwasem hialuronowym gwarantuje mniejszą bolesność stawu, zmniejsza tarcie w stawie poprzez odpowiednie nawilżenie. Jednoczesne działanie obu składników gwarantuje uzupełnienie mazi stawowej i zmniejszenie stanu zapalnego. Kompleksowe podejście rehabilitacyjne do choroby zwyrodnieniowej stawu kolanowego decyduje o stopniu odzyskiwanej sprawności i dalszym przebiegu choroby. Istnieje wiele sposobów leczenia rehabilitacyjnego: Nordic Walking - prawidłowy sposób chodzenia i trzymania kijków w znaczny sposób odciąża stawy i angażuje globalnie mięśnie wzmacniając ich strukturę. Ćwiczenia w basenie z ciepłą wodą wpływają na odciążenie stawów, zmniejszenie dolegliwości bólowych. Woda dodatkowo daje opór co wpływa na wzrost siły mięśni Ćwiczenia izometryczne mięśnia czworogłowego, ćwiczenia w odciążeniu, ćwiczenia w odciążeniu z oporem Terapia manualna - mobilizacja zmienionego chorobowo stawu kolanowego może szybciej i efektywniej eliminować ból, a przez to usprawnić funkcję stawu i zapobiec interwencji chirurgicznej Kinesiotaping - założenie plastra/taśmy, spowoduje odciążenie uszkodzonych tkanek, przez co zmniejszy się opuchlizna, zwiększy przepływ krwi i dostarczenie substancji odżywczych. Fizykoterpia - pole magnetyczne, laser, ultradźwięki, elektroterapia, krioterapii Stawy kolanowe codziennie narażone są na naciski wielu kilogramów, dlatego też nieleczony stan zapalny tychże stawów może prowadzić do poważnych konsekwencji w przyszłości, odpowiednio wcześnie rozpoznana i leczona choroba daje szansę na całkowite wyleczenie. Autor: mgr Monika Leśniowska-Musialik Absolwentka Śląskiego Uniwersytetu Medycznego w Katowicach kierunku Fizjoterapia. Używamy plików cookies aby ułatwić Ci korzystanie z naszych stron www, do celów statystycznych oraz reklamowych. Jeśli nie blokujesz tych plików, to zgadzasz się na ich użycie oraz zapisanie w pamięci Twojego urządzenia. Pamiętaj, że możesz samodzielnie zmienić ustawienia przeglądarki tak, aby zablokować zapisywanie plików cookies. Więcej informacji znajdziesz w naszej polityce prywatności.

Noga zrotowana na zewnątrz. Fizjoterapeuta stabilizuje udo, a drugą ręką przytrzymuje podudzie w okolicy szpary stawu kolanowego. Następnie pociąga goleń do przodu. Wynik pozytywny jest taki sam jak w przypadku poprzedniego testu. Rehabilitacja uzależniona jest między innymi od stopnia uszkodzenia więzadła. Wyróżnia się 3 stopnie:

Urazy stawu kolanowego – kolana – objawy, leczenie i diagnostyka Jak zbudowany jest staw kolanowy? Staw kolanowy jest jednym z najbardziej złożonych elementów biomechanicznych w organizmie człowieka. Zbudowany jest z kłykci kości udowej i piszczelowej oraz z rzepki. Zachodzą w nim ruchy zginania i prostowania, możliwa jest także lekka rotacja. W celu zapewnienia stabilności stawu, wzmacniają go więzadła znajdujące się wewnątrz oraz zewnątrz torebki stawowej (więzadła poboczne piszczelowe i strzałkowe oraz więzadła krzyżowe przednie i tylne). Ponadto w stawie kolanowym występują dwie łąkotki dopasowujące do siebie powierzchnie stawowe, a także umożliwiające ich prawidłowy ruch względem siebie. Kontuzje w zakresie stawów kolanowych występują najczęściej u osób aktywnych fizycznie, w szczególności tych, które uprawiają sporty kontaktowe takie jak koszykówka, piłka nożna, siatkówka. W większości przypadków spowodowane są zderzeniem się zawodników lub wykonaniem gwałtownego ruchu, który wykracza poza fizjologiczny zakres. Urazy stawów kolanowych - diagnostyka W diagnostyce urazów stawu kolanowego wykorzystuje się (oczywiście w zależności od potrzeb) badanie RTG, USG stawu, rezonans magnetyczny, tomografię komputerową, szczegółowe testy ruchowe. Jakie są najczęstsze kontuzje stawu kolanowego? Skręcenie stawu kolanowego Skręcenie kolana dotyczy więzadeł, które charakteryzuje niewielka elastyczność, a ich nadrzędnym celem jest asekuracja stawu przed niewłaściwymi ruchami np. szybki ruch skrętny lub postawienie stopy na niestabilnym podłożu. Nieprawidłowy ruch doprowadza do przeciążenia kolana i uszkodzenia więzadeł. Uraz skrętny występuje w trzech stopniach: niewielkim – nieznaczny dyskomfort podczas ruchu, leczenie polega na łagodzeniu bólu oraz ograniczeniu aktywności ruchowej. umiarkowanym – uszkodzona zostaje znaczna część włókien więzadłowych i torebka stawowa. Występuje obrzęk oraz znaczne dolegliwości bólowe, które wymagają konsultacji z lekarzem. Leczenie koncentruje się na niwelowaniu opuchlizny oraz stopniowym wprowadzaniu odpowiednich ćwiczeń fizycznych. ciężkim – całkowite zerwanie więzadeł lub oderwanie kości z przyczepionym więzadłem. Staw jest niestabilny, występują patologiczne ruchy wraz z silnym bólem. Leczenie realizowane jest poprzez operację chirurgiczną mającą na celu rekonstrukcję zerwanych więzadeł. Po zabiegu konieczne jest poddanie się specjalistycznej rehabilitacji. Zapalenie ścięgna Zapalenie ścięgna jest efektem regularnego wykonywania konkretnej czynności np. biegania. Ryzyko wystąpienia stanu zapalnego wzrasta, gdy daną aktywność wykonujemy w sposób niepoprawny lub mięśnie nie są dostatecznie rozgrzane do intensywnego wysiłku. Stan zapalny najczęściej występuje u osób po czwartej dekadzie życia, gdyż wraz z wiekiem ścięgna tracą swoją elastyczność, jak również u osób młodych, nieodpowiednio przygotowanych do uprawiania sportu. Schorzenie to objawia się poprzez ból w obrębie ścięgna i stawu (tępy ból nad i pod kolanem). Wskazane jest ograniczenie wysiłku fizycznego i stosowanie opaski uciskowej. Uszkodzenia łąkotek Schorzenie to może wystąpić podczas uprawiania niemalże każdego sportu. Jego przyczyną jest nagłe prostowanie stawu kolanowego, który znajduje się w zgięciu i rotacji. Łąkotki z racji delikatnej struktury mają skłonność do patologicznych zmian zwłaszcza u osób starszych. Głównym objawem uszkodzenia łąkotek jest ból w bocznej i przyśrodkowej części stawu kolanowego. Leczenie najczęściej jest zabiegowe. Uszkodzenia więzadłowe W rekreacyjnej aktywności fizycznej dotyczą one przede wszystkim więzadeł pobocznych w postaci naciągnięcia lub naderwania. Występuje bolesność uciskowa przyczepów więzadłowych bliższych i dalszych. Skręcenie lekko ugiętego kolana powoduje dolegliwości bólowe. W badaniu USG widoczny jest obrzęk w okolicy przyczepów więzadeł, ale bez przerwania ich ciągłości. Leczenie polega na chłodzeniu, stosowaniu opaski elastycznej, zmniejszeniu aktywności ruchowej. Uszkodzenie więzadeł krzyżowych w postaci naciągnięcia lub częściowego uszkodzenia wyzwala dolegliwości bólowe w okolicy przedniego przedziału kolana. Występuje ograniczenie ruchów, w USG często widoczny jest obrzęk w okolicy więzadła bez przerwania jego ciągłości. Leczenie polega na ograniczeniu wysiłku fizycznego oraz noszeniu opaski elastycznej. Oczywiście może zdarzyć się również całkowite przerwanie ciągłości więzadła, które leczone jest operacyjnie. Zaopatrzenie ortopedyczne Kontuzje stawu kolanowego są często trudnymi urazami, a czas niezbędny na leczenie i rekonwalescencję odczuwany jest przez pacjenta jako mocno uciążliwy, w związku z czym lekarze często zalecają korzystanie w tym okresie ze specjalistycznego zaopatrzenia ortopedycznego. Dobranie właściwej ortezy czy stabilizatora przyniesie dużą ulgę, przez co komfort życia ulegnie znacznej poprawie. Kończyna zostanie ustabilizowana, a ruchy stawu będą pod kontrolą urządzenia tak, aby przebiegały tylko w bezpiecznym zakresie. Bez wątpienia codzienne użytkowanie przysłuży się rekonwalescencji pourazowej i pomoże przetrwać ten ciężki okres. Właściwie dobrane zaopatrzenie może być stosowane profilaktycznie (co pozwala na zmniejszenie ryzyka kontuzji) oraz leczniczo – zarówno po urazie leczonym zachowawczo, jak i operacyjnie. Na co zwrócić uwagę przy wyborze zaopatrzenia ortopedycznego? Wartościowy sprzęt charakteryzuje się przede wszystkim wytrzymałością, jak również wykonaniem z takiego materiału, który przepuszcza powietrze i gwarantuje tym samym wysoki komfort użytkowania. Bardzo ważna jest także możliwość samodzielnego dopasowania urządzenia do własnych potrzeb, czyli łatwa w obsłudze regulacja. Dobrze jest również zwrócić uwagę na jego lekkość, aby korzystanie było jak najbardziej komfortowe. Pamiętajmy, że leczenie kontuzji stawu kolanowego często jest długotrwałe, warto więc wybrać profesjonalny i porządnie wykonany sprzęt. Urazy stawów kolanowych - rehabilitacja Rehabilitacja po urazie powinna rozpocząć się najszybciej jak tylko jest to możliwe (oczywiście po uzyskaniu zgody od lekarza). Ma ona za zadanie między innymi zapobiec zrostom w stawie, wzmocnić siłę mięśni, a także poprawić zakres ruchomości. W rehabilitacji stawu kolanowego dostępnych jest szeroki wachlarz różnych zabiegów, z których lekarz albo fizjoterapeuta wybierają te, które ich zdaniem będą najlepsze dla danego pacjenta. Stosowane są między innymi: ultradźwięki, laseroterapia, prądy, pole magnetyczne, terapuls, ćwiczenia na niestabilnym podłożu, ćwiczenia z taśmami elastycznymi, metoda PNF. Działania profilaktyczne – czyli jak zapobiegać kontuzjom? Przede wszystkim bardzo istotne jest, aby każdy trening poprzedzić odpowiednią rozgrzewką, która przygotuje organizm do intensywnej pracy. Nie bez znaczenia pozostaje również elastyczność mięśni ułatwiająca wykonywanie ćwiczeń, a także usprawniająca funkcjonowanie stawu kolanowego. Decydując się na różnego rodzaju sporty, a w szczególności te ekstremalne czy kontaktowe, zaleca się korzystanie z zaopatrzenia ortopedycznego. Dlaczego warto zadbać o odpowiednią ochronę? Czasem jedna kontuzja wystarczy, aby poważnie uszkodzić staw kolanowy, co wiąże się z długotrwałą rehabilitacją i brakiem gwarancji na powrót do całkowitej sprawności.

Wszystko zaczyna się od…bólu kolana! Dokładnie, we wczesnym stadium rozwoju koksartrozy chorego często boli nie biodro, a właśnie staw kolanowy! Niestety czasem skutkuje to błędną diagnozą, przynajmniej na początku. Gdy choroba nie jest jeszcze zaawansowana, bolesność pojawia się jedynie po wysiłku i przechodzi po wypoczynku.

Zwyrodnienie stawów kolanowych rozwija się powoli, podstępnie, przez wiele miesięcy nie dając praktycznie żadnych objawów poza okresowymi bólami stawu „na zmianę pogody” czy dolegliwościami związanymi z dłuższym chodzeniem czy staniem. Czasem pojawiają się obrzęki stawu, rzadko jednak objawy te skłaniają potencjalnych pacjentów do wizyty u ortopedy. Często dowiadujemy się o chorobie zwyrodnieniowej stawu kolanowego po wykonaniu badania rentgenowskiego czy USG ale wówczas na skuteczne zapobieganie jest za późno. Owszem możemy spowolnić proces chorobowy ale zatrzymać go nie sposób. Podłożem choroby zwyrodnieniowej jest proces niszczenia chrząstki stawowej i degradacja struktury chemicznej płynu stawowego. Dopiero w dalszych etapach rozwoju schorzenia dochodzi do przykurczów torebki stawowej i mięśni okalających staw oraz do niszczenia kości jak również do zmiany ustawienia powierzchni stawowych względem siebie. Dlatego tak istotne jest wczesne rozpoznanie patologii i wdrożenie skutecznego leczenia. Leczenie choroby zwyrodnieniowej stawu kolanowego jest wielokierunkowe ale zawsze zależy od stopnia uszkodzenia powierzchni stawowych. Im bardziej staw jest zniszczony tym szanse na leczenie nieoperacyjne są mniejsze. Dlatego też nie należy lekceważyć najmniejszych nawet problemów w kolanie, które w przyszłości mogą zakończyć się rozległymi operacjami ortopedycznymi. Należy pamiętać o tym aby: - utrzymywać odpowiednią wagę ciała, - dobierać stopień aktywności fizycznej do własnych możliwości, - odpowiednio odżywiać się, - nie bagatelizować drobnych nawet kontuzji kolana. W wypadku rozpoznania choroby zwyrodnieniowej stawów kolanowych nie załamujmy jednak rąk istnieje bowiem szereg sposobów jakimi możemy spowolnić rozwój schorzenia i ograniczyć dolegliwości bólowe oraz poczucie niesprawności. Wśród tych metod wyróżnić należy przede wszystkim: - rehabilitację ruchową i fizykoterapię, - przyjmowanie leków przeciwzapalnych i przeciwbólowych, - stosowanie doustnych preparatów glukozaminy i kwasu chondroitynosiarczanowego, - wiskosuplementację. Wśród powyższych metod szczególną rolę odgrywa wiskosuplementacja. Wiskosuplementacja jest to metoda leczenia polegająca na wykonywaniu zastrzyków do chorego stawu z odpowiednio przygotowanego kwasu hialuronowego. Kwas hialuronowy jest naturalnym składnikiem płynu wypełniającego każdy zdrowy staw. Jego brak powoduje szybsze zużywanie się chrząstki stawowej i postęp zwyrodnień wewnątrz stawowych. Bez kwasu hialuronowego stawy stają się mniej odporne na urazy a ruch jaki w nich się odbywa wywołuje zwiększone obciążenia powierzchni kontaktujących się ze sobą co z kolei przyspiesza degradację chrząstki stawowej. Na rynku istnieje wiele preparatów zawierających kwas hialuronowy, jednak tylko kilka z nich posiada rzetelne badania kliniczne i udowodnioną skuteczność. Do takich preparatów bez wątpienia należy SYNOCROM. Leczenie chorego stawu poprzez wstrzykiwanie SYNOCROM-u umożliwia stabilizację struktury chemicznej płynu stawowego. Przez to poprawia się „smarowanie" stawu co bezpośrednio zmniejsza ból i poprawia ruchomość chorego stawu. Często już po pierwszym zastrzyku chorzy odczuwają istotną poprawę stanu zdrowia. Jednak pamiętać należy, że SYNOCROM nie jest lekiem przeciwbólowym. Jego działanie to przede wszystkim poprawa jakości płynu stawowego i chrząstki stawowej a efekt ten występuje dopiero po kilku tygodniach od podania pierwszej dawki leku. Zwykle stosuje się 3 do 5 zastrzyków w odstępach tygodniowych do jednego stawu. Kurację można bezpiecznie powtarzać co kilka- kilkanaście miesięcy nawet wówczas, gdy dolegliwości bólowe nie są bardzo wyrażone. Można bez przeszkód stosować SYNOCROM do obydwu stawów kolanowych jednocześnie – na pewno nie przekroczymy w ten sposób dopuszczalnej dawki preparatu. Podczas stosowania SYNOCROM-u praktycznie nie występują objawy uboczne a prawidłowo wykonany zabieg zastrzyku dostawowego nie powoduje wystąpienia dolegliwości bólowych. Nie ma także konieczności spędzania wielu godzin w przychodni po wykonanym zabiegu. Praktycznie zaraz po zastrzyku można wracać do codziennych zajęć. Lek jest dobrze tolerowany przez alergików i osoby przewlekle chore na serce czy choroby układu oddechowego, niezwykle rzadko wywołuje odczyny skórne. Przygotowany jest do użycia w jednorazowych sterylnych strzykawkach co wyklucza wprowadzenie do kolana zakażenia. Opakowanie zawiera ulotkę, z której możemy się dowiedzieć praktycznie wszystkiego na temat SYNOCROM-u, poza rzecz jasna tym, kiedy można zaplanować najbliższą wizytę ortopedyczną – ale to należy już ustalić samemu. Jacek J. Stachowiak - specjalista II-go stopnia z zakresu chirurgii ortopedyczno urazowej. Absolwent Wojskowej Akademii Medycznej w Łodzi. Karierę zawodową rozpoczynał w Oddziale Ortopedyczno - Urazowym w Szpitalu Bielańskim w Warszawie. Po usyskaniu I-go stopnia specjalizacji kontunuował pracę w Klinice Ortopedii Wojskowego Instytutu Medycznego w Warszawie. Od 2007r zatrudniony w Samodzielnym Publicznym ZOZ w Garwolinie. Obecnie pełni obowiązki ordynatora nowopowstającego Oddziału Ortopedyczno Urazowego w Szpitalu Powiatowym w Garwolinie. Główne zainteresowania zawodowe skupiają się na chorobie zwyrodnieniowej dużych stawów (protezoplastyka stawu biodrowego i kolanowego) oraz na operacyjnym leczeniu urazów i zmian nowotworowych narządu ruchu w tym kręgosłupa. Uwaga! Powyższa porada jest jedynie sugestią i nie może zastąpić wizyty u specjalisty. Pamiętaj, że w przypadku problemów ze zdrowiem należy bezwzględnie skonsultować się z lekarzem! ^{Zapalenie stawu rzepkowo-udowego – na staw ten podczas codziennej aktywności działają największe siły. Do zapalenia dochodzi na skutek nierównomiernego obciążenia rzepki, np. podczas długotrwałego siedzenia z ugiętymi nogami (w pozycji typowej podczas przebywania w kinie, stąd inna nazwa schorzenia – kolano kinomana).}

Opisz znaczenie rzepki. 1 answer 0 about 10 years ago Nie wiem o którą chodzi... :P xD Rzepka jest to płaska, trójkątna kość stawu staw kolanowy i wzmaga siłę działania mięśnia. Położona do przodu od dolnego, końca kości ona przednią i tylną powierzchnię, trzy brzegi i wierzchołek. Rzepa – podgatunek kapusty polnej, należący do rodziny kapustowatych. W Polsce jest rośliną uprawną, ale występuje także w postaci zdziczałej. ewcia1726 Newbie Odpowiedzi: 4 0 people got help Najnowsze pytania w kategorii Biologia

Staw kolanowy jest otoczony torebką stawową, która od środka jest wyścielona błoną maziową, natomiast na zewnątrz jest pokryta błoną włóknistą. Pomiędzy tymi warstwami znajduje się tzw. ciało tłuszczowe podrzepkowe. Jama stawu kolanowego jest podzielona na dwa piętra za pomocą dwóch łękotek – przyśrodkowej i bocznej.

Zwyrodnienie stawu kolanowego, czyli gonartroza jest częstą przyczyną bólu kolana. Choroba ta stopniowo uszkadza staw, co może w końcu prowadzić do konieczności jego wymiany na metalową protezę. Aby dłużej cieszyć się swoim własnym kolanem lub nawet uniknąć operacji należy odpowiednio wcześnie zastosować nowoczesną w przypadku bardzo ciężkich i nieodwracalnych uszkodzeń kolana, w których wszczepienie endoprotezy jest konieczne, dobrze dobrane leczenie pozwala znacznie zwiększyć komfort podczas oczekiwania na Przyczyny, BadaniaObjawyPierwsze objawy zwyrodnienia stawu kolanowego mogą być odczuwane około 45. roku życia. W miarę upływu czasu dolegliwości nasilają się, zwłaszcza kiedy choroba nie jest właściwie leczona. Główne objawy to:Ból kolana podczas chodzenia. Dolegliwości nasilają się podczas obciążania kolana, szczególnie chodzenia i zmniejszają się podczas kolana w spoczynku. Jeżeli w stawie rozwinie się zapalenie, ból pojawia się także w spoczynku i jest wtedy najbardziej odczuwalny wcześnie rano, po wstaniu z łóżka. Ból może zmniejszać się po rozchodzeniu oraz przyjęciu leków Kolano staje się sztywne, a jego zakres ruchu maleje. W ciężkim zwyrodnieniu nie można całkowicie zgiąć lub wyprostować kolana, gdyż wytwarza się w nim chrupanie i strzykanie w kolanie pojawiające się podczas ruchów w Spuchnięte kolano może być też ciepłe w dotyku i czasem zaczerwienione. Są to oznaki stanu chodu. Ból i ograniczenie ruchu powodują utykanie, niepewny chód oraz trudności w chodzeniu po Długo trwająca choroba zwyrodnieniowa prowadzi do osłabienia mięśni staw kolanowy składa się z dobrze do siebie pasujących powierzchni kości udowej, piszczelowej oraz rzepki. Powierzchnie te są gładkie i wyścielone warstwą ochronnej chrząstki, która pełni funkcję amortyzatora. Dzięki temu ruchy w stawie są płynne i bezbolesne. Powstające podczas użytkowania stawu niewielkie uszkodzenia są naprawiane przez organizm. Niestety, wraz z upływem lat zdolność do regeneracji maleje i uszkodzenia w stawie mogą stopniowo narastać. Chrząstka zużywa się, co sprawia, że powierzchnie stawowe trą o siebie podczas chodzenia powodując ból i sztywność kolana. Wokół stawu narastają też wyrośla kostne zwane osteofitami, które mogą dodatkowo utrudniać ruchy w kolanie oraz powodować choroby przyśpieszają:Deformacje stawów. Zdeformowany staw będzie zużywał się szybciej, podobnie jak opona na źle ustawionym kole samochodu. Dlatego też tak zwane krzywe, czyli koślawe lub szpotawe kolana ulegają degeneracji znacznie szybciej uszkodzenia stawu takie jak uszkodzenie łąkotki lub więzadeł krzyżowych zaburzają działanie kolana przyśpieszając tym samym jego eksploatacja. U wyczynowych sportowców ilość i częstość urazów może przekroczyć zdolności regeneracyjne stawów prowadząc do ich wcześniejszego rozkład sił. Różnica długości nóg, skrzywienie boczne kręgosłupa (skolioza) lub osłabienie jednej kończyny zwiększa obciążenie i zużycie jednego ze stawów. Zapalenie stawu kolanowego wywołane przez takie choroby jak reumatoidalne zapalenie stawów lub dna genetyczne. Skłonność do choroby zwyrodnieniowej może być Dźwiganie dodatkowych kilogramów przez dłuższy czas prowadzi do szybszego postępu zmian postawienia diagnozy najczęściej wystarczają zdjęcia rentgenowskie stawu kolanowego. W niektórych przypadkach lekarz może zlecić rezonans magnetyczny lub artroskopię. U części pacjentów wykonuje się badania laboratoryjne takie jak czynnik reumatoidalny, poziom kwasu moczowego, OB, CRP i morfologia krwi leczenie stawu kolanowego (zastrzyki dostawowe)Najskuteczniejszą drogą podania leku jest jego bezpośrednie wstrzyknięcie do stawu. Dzięki temu 100% podanego leku dociera tam, gdzie powinno. Podczas wykonywania zastrzyku można dodatkowo usunąć ze stawu zapalny płyn. Odpowiednie znieczulenie i specjalna technika podania sprawiają, że bolesność takich zabiegów jest minimalna. Zastosowanie monitorowania za pomocą fluoroskopii daje pewność, że lek zostaje precyzyjnie podany nie tylko do wnętrza stawu, ale dokładnie pomiędzy uszkodzone zależności od stanu pacjenta do stawu kolanowego podaje się leki ochraniające chrząstkę (wiskosuplementacja), hamujące zapalenie oraz stymulujące regenerację stawu. Zastrzyki uśmierzają ból, hamują postęp choroby i zmniejszają hialuronowyStaw można porównać do zawiasu, który aby prawidłowo działać musi być dobrze naoliwiony. Zwyrodnienie stawu kolanowego wiąże się z niedoborem mazi stawowej, która stanowi naturalny smar. Jego zamiennikiem jest kwas hialuronowy, który nadaje poślizg oraz ma działanie amortyzacyjne. Dzięki temu zmniejsza się tarcie w stawie, przez co poprawia się zakres i płynność ruchów oraz zmniejsza się endoprotezaPłynna endoproteza mazi stawowej to hydrożel, który zawiera trójwymiarowy poliakrylamid oraz jony srebra. Zapewnia on ochronę chrząstki oraz przywraca prawidłowe smarowanie w sterydowyPodany do stawu steryd powoduje wygaszenie zapalenia co przekłada się na zmniejszenie bólu oraz obrzęku stawu. Dzięki temu zmniejsza się sztywność kolana przez co możliwe jest rozpoczęcie efektywnej bogatopłytkoweOsocze płytkowe otrzymuje się z krwi pacjenta. Stymuluje ono regenerację stawu poprzez wydzielanie czynników wzrostu oraz przyciąganie komórek w odciążeniuZmiany zwyrodnieniowe narastają poprzez brak ruchu oraz nadmierne obciążenie stawu. Aby im przeciwdziałać musimy więc zapewnić ruch w odciążeniu. Pomagają w tym:Laska. Chodzenie o lasce trzymanej po zdrowej stronie odciąża chore Jazda na rowerze poprawia zachować ruchomość w stawie oraz zwiększa siłę mięśni. Wysiłek aerobowy poprawia też pracę serca oraz pomaga zrzucić zbędne sportowe. Dobrze dobrane, wysokiej jakości obuwie sportowe zapewnia amortyzację oraz dobrane ćwiczenia wzmacniają mięśnie oraz poprawiają ruchomość w stawie. Najlepiej rozpocząć je pod okiem doświadczonego masy ciała najczęściej znacznie zmniejsza dolegliwości oraz spowalnia postęp choroby poprzez odciążenie kolan. Łatwiej i bezpieczniej jest odchudzać się pod okiem dietetyka. Warto w tym czasie wykonywać odpowiednie ćwiczenia, które przeciwdziałają spadkowi siły i masy mięśniowej oraz przyśpieszają spalanie tkanki zawierają składniki potrzebne do odbudowy chrząstki oraz substancje przeciwzapalne:kurkumaolej lnianyimbirkadzidłowiecSkładniki potrzebne do odbudowy chrząstki:glukozaminachondroitynakwas hialuronowyhydrolizowany kolagenLeczenie farmakologiczneTabletki lub zwykłe zastrzyki domięśniowe mają działanie przeciwbólowe i przeciwzapalne. Działają one ogólnie, czyli na cały organizm i tylko pewien ich procent dociera do operacyjneJeżeli zmiany zwyrodnieniowe doprowadzą do ciężkiego i nieodwracalnego uszkodzenia stawu przeprowadza się operację wymiany stawu na sztuczny, czyli wszczepienia endoprotezy stawu pewnych okolicznościach przeprowadza się operację mającej za celu przywrócenie prawidłowej funkcji i stabilności kolana, aby spowolnić proces wielu przypadkach konieczność wymiany stawu można odłożyć w czasie lub nawet jej uniknąć, jeżeli odpowiednio wcześnie rozpocznie się leczenie mające na celu ochronę chrząstki. Zobacz także:Ból biodra – przyczyny, objawy, badaniaZwyrodnienie stawu biodrowego – objawy, przyczyny, leczenieBól głowy – przyczyny, objawy, leczenieBól kolana – przyczyny, objawyZwyrodnienie stawu kolanowego – objawy, przyczyny, leczenieBól pleców – ból kręgosłupa i krzyżaBól pod łopatką: objawy, przyczyny, leczenie bóluBól pośladka – przyczyny, objawy, leczenie bóluBól przy przewracaniu się z boku na bok – przyczynyDyskopatia kręgosłupa – objawy, leczenie, rehabilitacjaEntezopatia – przyczyny i leczenieFibromialgia: leczenie i przyczynyKorzonki nerwowe: przyczyny, objawy, leczenieZapalenie korzonków nerwowych – gdzie są, objawy, leczenie bóluŁokieć tenisisty: objawy, przyczyny, leczenieMięsień gruszkowaty – zapalenie, zespół objawów, leczeniePrzepuklina kręgosłupa: przyczyny, leczeniePrzepuklina kręgosłupa – objawySekwestracja krążka międzykręgowego (dysku)Przewianie: objawy, przyczyny, leczeniePunkty spustowe – objawy, mapa, terapiaRwa barkowa (rwa ramienna): objawy, przyczyny, leczenie bóluRwa kulszowa – objawy, przyczyny, leczenieUcisk na korzenie nerwowe – zespół korzeniowyZapalenie stawu krzyżowo biodrowego – objawy, ból, testy, blokadaZwężenie kanału kręgowegoZwyrodnienie kręgosłupa: przyczyny, leczenieBól kolan – rodzaje bólu i leczenie – WibroterapiaBól kolan może mieć różnorodne podłoże: reumatyczne, zwyrodnieniowe, przeciążeniowe, neurologiczne, może też wynikać z urazu. Jeżeli zastanawiasz, się dlaczego boli Cię kolano, to odpowiedź znajdziesz w artykule. Prezentujemy najczęstsze przyczyny bólu kolan wraz z towarzyszącymi mu objawami oraz listą postępowań leczniczych. Przytaczamy też wyniki badań dotyczących wpływu wibroterapii na redukcję kolan spowodowany urazemJednym z najczęstszych urazów jest skręcenie kolana. Może ono wiązać się z urazami wewnętrznymi w kolanie, które bardziej szczegółowo opiszemy dalej – uszkodzeniem łąkotek i więzadeł krzyżowych lub naciągnięciem przyczepów więzadeł pobocznych. Skręceniu kolana towarzyszy prawie zawsze obrzęk. Ból pojawia się przede wszystkim podczas chodzenia i uciskania struktur, które uległy uszkodzeniu. Budowa stawu kolanowegoLeczenie zależy od stopnia skręcenia stawu kolanowego: w przypadku stopnia I wystarczy tylko ograniczyć aktywność rekreacyjną na kilka tygodni, a najcięższe skręcania mogą wymagać interwencji chirurgicznej. Skręcenie kolana – jak już wspomnieliśmy – może skutkować uszkodzeniem różnych struktur stawu, ale może też dojść do ich niezależnego względu na obszar, w jakim doszło do uszkodzeń, wyróżniamy:uszkodzenia więzadłowe,uszkodzenia łąkotek,uszkodzenia chrząstki stawowej,zwichnięcia więzadeł to przede wszystkim naciągnięcia lub naderwania więzadeł pobocznych lub krzyżowych. Dochodzi do nich w przypadku skręcenia kolana. Jeśli uraz dotyczy więzadeł pobocznych, to ból pojawia się podczas próby skręcenia kolana, natomiast w przypadku więzadeł krzyżowych dolegliwości bólowe obejmują przednią część kolana. Tego typu uszkodzenia leczy się zachowawczo, czyli zalecane jest ograniczenie ruchomości, zastosowanie opasek elastycznych, ewentualnie chłodzeniu okolic, w których występuje łąkotek wywołuje ból w bocznej i przyśrodkowej części stawu kolanowego, szczególnie podczas skrętu zgiętego kolana. Cechą charakterystyczną jest także uczucie “przeskakiwania” w kolanie. Często urazowi towarzyszy obrzęk. W przypadku niewielkich uszkodzeń stosowane jest leczenie zachowawcze (orteza) oraz zabiegi fizykalne. Jeśli uszkodzenie jest poważne, to konieczne może być leczenie chrząstki stawowej najczęściej posiadają charakter przeciążeniowy i objawiają się uczuciem blokowania w stawie. Często uszkodzeniu towarzyszy trzeszczenie, nazywane też “chrzęszczeniem”. Nasilenie bólu uzależnione jest od stopnia uszkodzenia chrząstki, a urazowi towarzyszy obrzęk. Leczenie w tym przypadku także uzależnione jest od stopnia uszkodzenia struktur. Głównym celem jest zmniejszenie obrzęku i bólu. Pacjent na pewno musi ograniczyć ruchomość, włączane jest leczenie farmakologiczne oraz rehabilitacja. W najcięższych urazach konieczne jest leczenie rzepki w wyniku urazu najczęściej dotyka dzieci i młodzież, a u dorosłych zdarza się przede wszystkim wtedy, gdy występują dodatkowe czynniki, takie jak koślawość kolan czy dysplastyczne kolana (posiadające nieprawidłowości w ukształtowaniu stawu rzepkowo-udowego). Efektem zwichnięcia rzepki jest ból w części przyśrodkowej kolana, obrzęk i ograniczenie ruchomości. Przesunięcie/wyskoczenie rzepki ze stawu jest najczęściej widoczne gołym okiem i bardzo bolesne, w większości wypadków wraca ona jednak na swoje miejsce. Sporadycznie rzepka może zablokować się poza stawem kolanowym. W jednym i drugim przypadku konieczna jest wizyta u lekarza i badanie USG/RTG, aby ocenić stopień uszkodzeń wewnętrznych w kolanie. Ból kolan wynikający z przeciążeniaDo przeciążenia kolan dochodzi w wyniku intensywnego uprawiania sportu (dotyczy to nie tylko sportowców profesjonalnych, ale też amatorów, którzy nagle zaczynają intensywnie trenować), ciężkiej pracy fizycznej oraz długiego przyjmowania jednej pozycji (stania, klęczenia, kucania). Ból przeciążeniowy pojawia się również częściej u osób z nadwagą albo u kobiet w zaawansowanej biegacza – jeden z najczęściej występujących urazów u sportowców. Związany jest z przeciążeniem stawu przeciążenia kolana jest stan zapalny, który wywołuje ból nasilający się podczas chodzenia czy zginania kolana. Ograniczona jest także ruchomość i można odczuwać sztywność w stawie może się wydawać, że przeciążenie kolana nie jest zbyt poważną dolegliwością, to jednak nie można jej lekceważyć. Następstwem przeciążenia mogą być bowiem uszkodzenia takich struktur jak więzadła czy stawy lub zapalenie kaletki maziowej przeciążonych kolan na początku ma charakter zachowawczy – ograniczenie ruchu i przeciążeń, okłady i kompresy (więcej piszemy o tym w artykule: Domowe sposoby na ból kolan), ale po ustaniu stanu zapalnego warto włączyć fizjoterapię i kinezyterapię (ćwiczenia fizyczne). Dzięki temu będzie można wrócić do sportu czy aktywności kolan o charakterze zwyrodnieniowymChoroba zwyrodnieniowa stawów kolanowych dotyczy dużego odsetka osób po 60. roku życia. W Polsce do tej pory nie zostały przeprowadzone szczegółowe badania, ale szacuje się, że na chorobę zwyrodnieniową stawów w naszym kraju cierpi ok. 2 miliony osób. Dotyczy to wszystkich stawów, ale najczęściej właśnie kolanowych, następnie biodrowych i stawów zwyrodnieniowa stawów kolanowych wiąże się z degeneracją i ubytkiem chrząstki stawowej. Ta degeneracja to rozmiękanie, włókienkowatość i owrzodzenia chrząstki. Patologiczne zmiany zauważalne są także w podchrzęstnej tkance kostnej. Staw kolanowy objęty zmianami zwyrodnieniowymi w porównaniu do zdrowego stawuObjawem choroby zwyrodnieniowej stawów jest ból, zwiększający się podczas ruchu oraz ucisku, ograniczenie ruchomości w stawie, trzeszczenie, a czasem także obrzęk. Charakterystycznym symptomem jest także uczucie sztywności w stawie po dłuższym siedzeniu, staniu lub po przebudzeniu. Z czasem mogą pojawić się też problemy z wyprostowaniem nogi w obejmuje szereg działań: począwszy od edukacji, wdrożenia postępowania profilaktycznego, by zahamować/spowolnić procesy degradacyjne, przez rehabilitację: zabiegi fizykalne, kinezyterapię (ćwiczenia fizyczne), masaże, aż do leczenia farmakologicznego oraz zabiegów fizykalnych, najczęściej stosowanymi w chorobie zwyrodnieniowej stawu kolanowego, są: elektroterapia, laseroterapia, ultradźwięki, magnetoterapia, jono- i fonoforeza, krioterapia i leczenie ciepłem. W warunkach domowych można także korzystać z zabiegów wibroterapii, czyli terapii wibracjami. Jak wynika z jednego z licznych badań, pojedyncza sesja wibracyjna przeprowadzona u osób z chorobą zwyrodnieniową stawów kolanowych zmniejszyła średnio o 28% natężenie bólu podczas wchodzenia na stopień, o 11% szybkość jego pokonywania oraz o 8% szybkość chodu. Szczegóły badania przedstawiamy w artykule: Choroba zwyrodnieniowa stawu kolanowego a wibroterapia. Ponadto wibroterapia może być skutecznym wsparciem w rehabilitacji i regeneracji kolan w przypadku różnego typu urazów. Więcej informacji na ten temat prezentujemy w artykule: Wpływ wibroterapii na rehabilitację i regenerację kolan. Ból kolan a choroby reumatyczneKolejną niezwykle dokuczliwą i trudną do leczenia przyczyną przewlekłego, nawracającego bólu kolan są choroby reumatyczne: reumatoidalne zapalenie stawów (RZS) lub zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa (ZZSK). Ból spowodowany chorobami reumatycznymi ma charakter nawracający: pojawia się podczas zwykłej aktywności, można powiedzieć, że “bez przyczyny” (przeciążenia, zbyt długiego przyjmowania jednej pozycji itp.). Bardzo często towarzyszy mu obrzęk i zaczerwienienie kolana, a także uczucie sztywności. Zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa jest chorobą trudną do rozpoznania i występuje przede wszystkim u osób młodych, natomiast reumatoidalne zapalenie stawów najczęściej dotyka osoby między 30. a 50. rokiem życia, Leczenie chorób reumatycznych opiera się w Polsce najczęściej na farmakoterapii. Osoby chore rzadziej sięgają się po rehabilitację, a szkoda, bo ta może przynieść długotrwałą poprawę i nie generuje efektów ubocznych. Do dyspozycji mamy wiele różnych metod fizykalnych, ultradźwięki, elektroterapię, krioterapię, hydroterapię, magnetoterapię. Badacze zaobserwowali także pozytywny wpływ zabiegów wibroterapii. Więcej piszemy o tym w artykule: Korzyści z wibroterapii u osób z Reumatoidalnym Zapaleniem Stawów. Z badań wynika, że aż 63% osób poddanych sesjom wibroterapii wskazało na ogólną poprawę stanu zdrowia oraz zmniejszenie ogólnego kolan w nocy – co jest przyczyną?Najbardziej niezrozumiałym rodzajem bólu kolana jest ból, który odczuwamy w nocy. Dlaczego kolano boli, skoro odpoczywa? Przyczyny bólu kolan podczas spoczynku, np. w nocy, w trakcie snu, mogą być różne. Bóle, które przez pacjentów określane są jako “nagłe” i “rozdzierające” mogą mieć podłoże w systemie nerwowym, np. ucisku korzeni nerwowych odchodzących od rdzenia kręgowego. Z kolei bóle o mniejszym nasileniu, ale bardziej długotrwałe mogą być związane ze stanem zapalnym w obrębie stawu kolanowego. Czasem wynikają także z przeciążenia lub przetrenowania. Ból kolan w nocy może także nasilać się przy chorobach reumatycznych. Wtedy najczęściej towarzyszy mu poranna sztywność stawów. PodsumowanieJak widać – bez dokładnego wywiadu i badań obrazowych bardzo trudno jest jednoznacznie scharakteryzować przyczyny bólu kolan, dlatego zawsze należy udać się na konsultację lekarską lub do fizjoterapeuty. Różne schorzenia mają bardzo podobne obecnie bardzo wiele dostępnych metod i sposobów radzenia sobie z bólem kolana, ale aby walczyć z nim skutecznie niezbędna jest odpowiednia diagnoza ortopedy. Pamiętaj, że interwencja chirurgiczna jest ostatecznością i zapytaj swojego lekarza o alternatywne sposoby leczenia. Źródła: 1. Trzaska T., Najczęstsze urazy stawu kolanowego, Medical Tribune 09/ Klimiuk Kuryliszyn-Moskal A., Choroba zwyrodnieniowa stawów, Reumatologia pod red. Mariusza Puszczewicza, Warszawa 2016, s. Salmon J, Rope J., Tillman M., Does acute whole-body vibration training improve the physical performance of people with knee osteoarthritis?, Journal of Strength and Conditioning Research 2012 26(11)/2983–29894. Prioreschi A., Makda M., Tikly M., McVeigh J., In Patients with Established RA, Positive Effects of a Randomised Three Month WBV Therapy Intervention on Functional Ability, Bone Mineral Density and Fatigue Are Sustained for up to Six Months. PloS one 2016 DOI: kolana – co może być przyczyną i jak się go pozbyć?Ból kolan to jeden z najczęstszych powodów, z którym zgłaszamy się do lekarza. Uprzykrza życie nie tylko osobom starszym, ale też prowadzącym siedzący tryb życia czy sportowcom. Może towarzyszyć dziesiątkom schorzeń o różnej etiologii, od urazów mechanicznych i przeciążeń, po zwyrodnienie stawów i stany zapalne. Wcześnie zdiagnozowana przyczyna bólu kolan daje szansę na podjęcie odpowiedniego leczenia i kolan to bardzo ogólne i szerokie pojęcie dolegliwości związanych ze strukturami budującymi kolano. Kolano, wraz z więzadłami i mięśniami tworzy największy i najbardziej skomplikowany staw w organizmie ludzkim. Dzięki niemu możliwe jest chodzenie, wstawanie i stanie, a więc możliwość ruchu i poczucie stabilności. Aby zrozumieć skąd bierze się ból kolan, konieczna jest wiedza o budowie stawu kolanowego. Staw kolanowy składa się z kości piszczelowej, kości udowej, rzepki oraz łąkotek. Te ostatnie zmniejszają tarcie o siebie powierzchni stawowych, rozprowadzają maź w kolanie i amortyzują staw. Chrząstka stawowa pokrywa zakończenia kości i umożliwia elastyczny ruch w kolanie. Natomiast rzepka, czyli trójkątna kość znajdująca się z przodu kolana, ochrania staw któryś z elementów kolana przestanie współpracować z pozostałymi, zwykle objawia się to pojawieniem się bólu. Uszkodzenie łąkotki może powstać w czasie prostowania zgiętego kolana i jego rotacji lub podczas przeprostów. Często zjawisko to występuje u osób starszych w trakcie wykonywania przysiadów, co prowadzi do zablokowania kolana i bólu w kolanie po części przyśrodkowej. Ból ten może być potęgowany podczas wysiłku fizycznego. Chrząstka uszkadzana jest zwykle w wyniku urazu, kiedy kość uderza o kość i doprowadza do bolesności i sztywności stawu. Ból kolan może mieć charakter ostry np. po urazie albo zabiegu chirurgicznym lub przewlekły wynikający z przebiegu chorób np. zmian zwyrodnieniowo–zapalnych, przeciążenia, urazów mięśni, więzadeł i ścięgien. Może wymagać natychmiastowego leczenia albo ustępować samoistnie. Ból kolan – przyczyny Ból kolan zazwyczaj stanowi tylko jeden z objawów występującej dolegliwości. Najczęstszymi czynnikami predysponującymi do pojawienia się bólu kolan są: Podeszły wiek. Wraz z wiekiem dochodzi do pogłębiania się zmian degeneracyjnych w stawie, co skutkuje bólem pod kolanem. Osoby starsze często doświadczają bólów kolan z powodu choroby zwyrodnieniowej stawów – po 70 roku życia schorzenie to występuje u 70 proc. osób starszych, szczególnie kobiet. Zwyrodnienia stawowe są zazwyczaj związane ze starzeniem się tkanki przewlekłe i ogólnoustrojowe. Bóle stawów kolanowych występują w ponad 200 jednostkach chorobowych z zakresu samej reumatologii, w artropatiach i reumatoidalnym zapaleniu stawów (RZS).Ból kolan u kobiet związany jest z częstszym występowaniem reumatoidalnego zapalenia stawów i choroby zwyrodnieniowej stawów, natomiast u mężczyzn ze zesztywniającym zapaleniem bakteryjne i grzybicze, w tym gruźlicze zapalenie masa ciała. Osoby z nadwagą i otyłością cierpią na bóle kolan spowodowane przeciążeniem stawu kolanowego i chorobą zwyrodnieniową stawów. Styl życia. Do bólu kolan predysponuje siedząca praca, ale też znaczna aktywność fizyczna i przeciążania związane ze zbyt intensywnymi i długimi treningami fizycznymi (zawodowi sportowcy). Bóle kolan mogą występować na każdym etapie życia. U dzieci i młodzieży są spowodowane doznanymi urazami wynikającymi z aktywności fizycznej, choć mogą się pojawić również w wyniku chorób zapalnych stawów z towarzyszącymi obrzękami i kolan może pojawiać się o różnych porach dnia i w różnym nasileniu, po konkretnych czynnościach i w spoczynku. Obserwacja tych zmiennych często umożliwia znalezienie przyczyn powstawania bólu kolan. Warto więc zwrócić uwagę na: Czas występowania bólu: ból nasilony w nocy i rano w spoczynku wynika ze sztywności porannej stawów (zapalne choroby reumatyczne) lub uszkodzenia mechanicznego stawu (choroba zwyrodnieniowa). Nasilenie bólu kolan: w chorobie zwyrodnieniowej stawów bóle kolan nasilają się przy chodzeniu, staniu, chodzeniu po schodach. Uczucie sztywności po zasiedzeniu się czy po wstaniu z łóżka, trzeszczenie w stawie i ograniczenie ruchomości. Wygląd stawu: zaczerwienienie zwykle świadczy o infekcji. Umiejscowienie bólu kolan Ból kolan bywa opisywany jest przede wszystkim w odniesieniu do miejsca występowania dolegliwości. Pacjenci często skarżą się więc na ból kolana z boku, przodu i z tyłu, ból pod kolanem i poniżej kolana, czy też ból kolan po wewnętrznej i zewnętrznej stronie. Pomimo znanej lokalizacji bólu, wciąż nie daje to jednoznacznej odpowiedzi, czego objawem jest ból, ale może pomóc diagnoście w postawieniu rozpoznania. Ból kolana przy zginaniu u młodych osób może być skutkiem urazu łąkotki – struktury kolana szczególnie narażonej na przeciążenia sportowe (grupą ryzyka są łyżwiarze figurowi, narciarze, tenisiści oraz piłkarze). Typowymi objawami, poza bólem, są charakterystyczne trzaski i wrażenie zablokowania stawu kolanowego. Poza łąkotką, innymi elementami budulcowymi kolan, których uszkodzenie skutkuje bólem kolana po wewnętrznej stronie przy zginaniu, są: więzadła, staw rzepkowo-udowy i chrząstki stawowe. Przyczyną bólu może być szybkie gromadzenie się wysięku, co określa się jako „woda w kolanie”. Ból kolana przy zginaniumoże być także pierwszą oznaką nowotworów kości oraz schorzeń ogólnoustrojowych, np. chorób tarczycy i cukrzycy. U osób starszych ból kolana przy zginaniu występuje po nocy, przy wstawaniu z łóżka. Towarzyszy temu specyficzny odgłos przeskakiwania w kolanie lub trzeszczenia. Dźwięk ten związany jest z tarciem o siebie powierzchni stawowych, gdy brakuje w nim nawilżającej pod kolanem z przodu związany jest z zespołem bólu rzepkowo– udowego. Doświadcza go średnio 1 na 3 młodych dorosłych w pewnym momencie swojego życia. Pojawia się też u osób z nadwagą i otyłością oraz osób z dużą aktywnością fizyczną ( tzw. “kolano biegacza”). Ból odczuwany jest w okolicach rzepki: pod, za, po bokach i poniżej rzepki. Ból pod kolanem z przodu określany jest jako tępy, zwłaszcza gdy występuje po długim siedzeniu ze zgiętym kolanem. Ból ten często utrudnia klękanie lub kucanie, nasila się podczas biegania, schodzenia ze schodów, skakania. Szacuje się, że 90 proc. pacjentów, którzy przychodzą do ortopedy z bólem pod kolanami z tyłu, doświadcza urazu z obrzękiem i opuchnięciem. Osoby starsze, po 70 roku życia, uskarżają się na nawracający, kłujący ból z tyłu kolana, towarzyszący im podczas spacerów, wchodzenia po schodach lub schodzenia z nich. Jego przyczyną są zmiany reumatyczne. Im staw kolanowy jest starszy, tym mniej jest komórek budujących i stanowiących oporę dla narządu ruchu. Stawy, mięśnie i kości ulegają zużyciu. Zanika przy tym mięsień czworogłowy uda, przez co chodzenie staje się znacznie trudniejsze niż w młodości i daje uciążliwe bóle zlokalizowane z tyłu lub z przodu kolana. Powodem bólu pod kolanem z tyłu po zginaniu może być również borelioza (znana też jako choroba z Lyme) – odkleszczowa choroba objawiająca się rumieniem wędrującym, wysoką gorączką i puchnięciem. Ból kolana po wewnętrznej stronie Ból kolana po wewnętrznej stronie dotyka co dziesiątą osobę po 50 roku życia. Często pojawia się w gonartrozie – zwyrodnieniu stawu kolanowego. Przyczynami schorzenia są: podeszły wiek, choroby ogólnoustrojowe (w tym autoimmunologiczne choroby tarczycy), predyspozycje genetyczne oraz zakażenia przebiegające z wysiękiem. Ból spowodowany jest utratą chrząstki stawowej, która zanikając, sprawia, że powierzchnie stawowe ocierają się o siebie. Inną przyczyną tego rodzaju bólu jest torbiel Bakera – cysta, która tworzy się w dole podkolanowym. Wypełniona substancją płynną, zwykle powstaje wskutek infekcji. Jeśli torbiel narasta, może powodować ból kolana po wewnętrznej stronie przy zginaniu oraz ból pod kolanem z tyłu. Dla tego rodzaju schorzenia cechami charakterystycznymi są niemożność zginania i uczucie ciepła w miejscu zmiany skórnej. Cysta zazwyczaj nie daje żadnych objawów, ale jeśli pęknie może wywołać silny ból podobny do bólu przy zapaleniu żył podudzia. Ból kolana po zewnętrznej stronie Ból kolana po zewnętrznej stronie, nasilający się rano, wraz z takimi objawami jak zesztywnienie kolan, uczucie ciepła w miejscu dolegliwości, stan podgorączkowy, apatia, rozdrażnienie i brak apetytu – to najważniejsze z całego spektrum objawów reumatoidalnego zapalenia stawów(RZS). Ból kolana u dzieci na ogół powstaje w wyniku urazów mechanicznych – podczas jazdy na rowerze czy nartach, upadku przy zabawie. Ważne, aby nie bagatelizować nawracających dolegliwości, gdyż szybka interwencja lekarza specjalisty może zapobiec rozwojowi poważnych zaburzeń chodzenia. Wysiłek fizyczny może prowadzić do uszkodzenia więzadła pobocznego – piszczelowego, które w warunkach fizjologicznych zapobiega koślawości nóg. U sportowców takich jak łyżwiarze, rolkarze, koszykarze i siatkarze dochodzi do naderwania więzadła krzyżowego przedniego z powodu dużej ilości ruchów skręcających. Na urazy narażona jest też łąkotka. Ból kolana po bieganiu wynika z kumulowania się płynu stawowego i powstawania kolan – diagnostyka Jeżeli dolegliwości związane z silnym bólem kolan podczas zginania, biegania, chodzenia, a nawet siedzenia nie znikną samoistnie po około 7 dniach, a ponadto w tym czasie wystąpi gorączka, pojawią się obrzęk i silne zasinienie lub zaczerwienienie, chory powinien koniecznie zgłosić się do lekarza pierwszego kontaktu, który w razie potrzeby wystawi skierowanie do specjalisty. Diagnostyka przyczyn wystąpieniu bólu kolan obejmuje wywiad lekarski, badanie przedmiotowe, czasem badania labolatoryjne i obrazowe. Ortopeda może wykonać badanie ultrasonograficzne (USG), rezonans magnetyczny (RM), rentgen (RTG) chorej kończyny lub tomografię komputerową (TK).Badanie USG może być pomocne w wykrywaniu uszkodzeń aparatu więzadłowego i obecności torbieli i wysięku. Tomografia komputerowa i rezonans magnetyczny pomagają diagnozować poważne urazy mechaniczne i zmiany reumatoidalne. Tomografia komputerowa obrazuje kości, natomiast rezonans magnetyczny także tkanki miękkie. Jak leczyć bóle kolan? Leczenie bólu kolan uzależnione jest od przyczyny powstania objawu. Zazwyczaj leczenie objawowe rozpoczyna się od maści, żeli, plastrów i łagodzenia bólu przy użyciu paracetamolu. Na silny ból kolan przepisuje się niesteroidowe leki przeciwzapalne, które zmniejszają dolegliwości. Jeśli zapalenie przebiega z wysiękiem, wysoką gorączką i obrzękiem, lekarz może zadecydować o zastosowaniu antybiotykoterapii. Antybiotyk dobiera się zazwyczaj na podstawie posiewu bakterii pobranych z płynu stawowego z metod leczenia jest podawanie zastrzyków z kwasu hialuronowego, który nawilża okolice stawów kolanowych i zapobiega otarciom. Czasem stosuje się artroskopię, inaczej wziernikowanie wnętrza stawów. Ten rutynowy zabieg chirurgiczny polega na usuwaniu uszkodzonych tkanek kolana. Przeprowadza się go w znieczuleniu ogólnym. W rzadszych wypadkach blokuje się staw kolanowy przy iniekcji sterydów. Ból kolan – rehabilitacja Rehabilitacja jest jednym z ważniejszych elementów leczenia bólu kolan. Może przebiegać pod okiem rehabilitanta, fizjoterapeuty lub ortopedy który wdroży odpowiedni program ćwiczeń, dopasowany do urazu lub schorzenia. Ćwiczenia dobierane na własną rękę bez konsultacji ze specjalistą mogą przynieść więcej szkody niż pożytku. Przykładowo, w chorobach kolan nie powinno się wykonywać ćwiczeń takich jak skoki, przysiady czy rowerek na leżąco. Wskazane są natomiast ćwiczenia na basenie. Zabiegi i treningi mają na celu poprawienie stabilności stawów przez wzmocnienie mięśni. Osoba z kontuzją i bólem nóg w kolanach musi nauczyć się podstawowych czynności od początku, wybicia, stąpania, kucania, siadania czy równowagi. Pomocne w zabiegach są krioterapia (terapia zimnem), jonoforeza (terapia jonami), ultradźwięki, elektroterapia, rzadziej galwanizacja. Po zakończeniu rehabilitacji ból podczas chodzenia i siedzenia może znacznie zelżeć. Aby jednak ten efekt się utrzymał, fizjoterapeuci zalecają pakiety ćwiczeń domowych, dobranych indywidualnie do pacjenta. Ból kolan – profilaktyka Aby zapobiec bólowi kolan, trzeba wyeliminować jego przyczynę. Osobom z nadwagą i otyłością zaleca się redukcję masy ciała. Zastosowana dieta powinna być bogata w błonnik, białka i witaminy z grupy D oraz kolagen, a uboga w cukry proste i tłuszcze nasycone. Istotnym elementem profilaktycznym jest chodzenie w odpowiednim obuwiu z podeszwą amortyzującą mikrowstrząsy z podłoża. Jeśli przyczyną bólu jest określona aktywność fizyczna, powinna być ograniczona na rzecz ćwiczeń nie obciążających stawu i osoby bardzo aktywne fizycznie stosują ortezy – stabilizatory ruchu, pełniące dość podobne funkcje jak gips, usztywniające i utrzymujące staw w jednej pozycji. W przeciwieństwie do gipsu zrobione są z bardzo miękkich, certyfikowanych materiałów, które są komfortowe w noszeniu. Dzięki temu nieznacznie podwyższają temperaturę wokół stawu, co wspomaga jego regenerację i zmniejsza odczucia bólowe w tylnej ścianie budującej kolano. Bibliografia:Choroby zapalne stawów. Zadbaj o swoje zdrowie, opanuj ból i żyj pełnią życia. Praca zbiorowa. Wydawnictwo Solis, bolą stawy. Anna Kłosińska, Dariusz Klarecki. Wydawnictwo Purana, 2015. Roczniak Wojciech, “Ból stawu kolanowego ,” Lekarz, vol. 3, pp. 67–71, 2008. Stanisławska– Biernat Ewa, “Bóle stawów kolanowych w różnych chorobach. Postępowanie lecznicze i rehabilitacyjne,” z Zakład Epidemiol. i Promocji Zdrowia Inst. Reumatol. K. Kaniewska, R. Terlikowski, and N. E. Rozwadowska, “Choroba zwyrodnieniowa stawów,” Uniwersytet Medyczny w Białymstoku, 2010. Treści zawarte w serwisie mają wyłącznie charakter informacyjny i nie stanowią porady lekarskiej. Pamiętaj, że w przypadku problemów ze zdrowiem należy bezwzględnie skonsultować się z lekarzem.

Osteotomia jest zabiegiem operacyjnym, który pozwala na cięcie i przekształcanie, a więc modelowanie, struktur kostnych. Procedura ta jest najczęściej wykorzystywana do naprawy uszkodzonego stawu. Służy także do skracania i wydłużania zdeformowanej kości, która nie przylega do stawu tak, jak powinna. Zabiegi osteotomii wykonywane

Staw kolanowy jest największym stawem w ludzkim ciele. Jest elastyczny i wytrzymały - wszak od niego zależy to, czy będziemy w stanie się poruszać. Mimo to łatwo go uszkodzić. Jak zbudowany jest staw kolanowy, w jaki sposób pracuje, na jakie choroby i urazy jest narażony? Autor: Getty Images Staw kolanowy jest najważniejszym stawem ludzkiego układu szkieletowego. Jest on nam niezbędny do chodzenia, biegania, wspinania się, jazdy na rowerze. Nie ma więc nic dziwnego w tym, że jest on największym stawem wśród swoich konkurentów. Czyni go to najbardziej wrażliwym a co za tym idzie podatnym na liczne uszkodzenia. Bez niego prawidłowa motoryka układu szkieletowego jest niemożliwa. Spis treściStaw kolanowy - budowaStaw kolanowy - mechanikaStaw kolanowy - choroby Staw kolanowy - budowa Staw kolanowy łączy udo z goleniem, a więc jest on stawem udowo-piszczelowym którego funkcje łączą zginanie, prostowanie, obracanie. W budowie stawu kolanowego możemy wyróżnić tzw. powierzchnie stawowe. Jedną z nich jest główka stawowa utworzona przez dwa wypukłe kłykcie kości udowej oraz panewka składająca się z dwóch kłykci kości piszczelowej i rzepki. Połączenie tych dwóch powierzchni stawowych zapewnione jest przez powierzchnię rzepkową. Powierzchnie stawowe są pokrytą grubą chrząstka od 3-4 mm, największa grubość zlokalizowana jest na powierzchni stawowej rzepki i ma to kluczowe znaczenie ponieważ dzięki temu wzmaga się sprężystość stawu i wszelkie wstrząsy podczas chodzenia, skakania zostają silnie zmniejszone. Staw kolanowy ponadto ma silne zabezpieczenia w postaci więzadeł - są to: więzadło poboczne strzałkowe więzadło poboczne piszczelowe więzadło podkolanowe skośne więzadło podkolanowe łukowate więzadło krzyżowe przednie i tylne więzadło poprzeczne więzadła łąkotkowo-udowe tylne i przednie więzadło rzepki oraz liczne ścięgna Dzięki tym licznym zabezpieczeniom zwichnięcia stawu kolanowego są raczej rzadkością. Staw kolanowy - mechanika Mechanika stawu kolanowego jest dosyć złożona i musimy tutaj wrócić do wcześniej omawianych powierzchni stawowych. A więc podczas gdy stoimy na panewkach kości piszczelowej ustawione są mniej zakrzywione, bardziej płaskie, przednie części kłykci kości udowej, tak więc podczas stania powierzchnia styczna między kością udową i piszczelową jest największa, masa przenosi się na największą powierzchnię. Wraz ze zginaniem zaczynają stykać się coraz bardziej zakrzywione części kłykci kości udowych z panewkami kości piszczelowych, powierzchnie styczne stają się coraz mniejsze a powierzchnie stawowe coraz mniej dopasowane do siebie. Jeśli chodzi o ruch obrotowy w stawie kolanowym to może być on wykonany tylko wtedy, gdy kolano jest zgięte w przeciwieństwie do ruchu obrotowego w stawie łokciowym gdzie poruszanie tym stawem jest niezależne od położenia kości w stawie łokciowym. Tak skomplikowana mechanika ruchu w stawie kolanowym wymaga kolejnych zabezpieczeń tym razem dotyczących panewek, które to posiadają ruchome uzupełnienia w postaci dwóch przesuwalnych, półksiężycowatych pierścieni włóknisto-chrzęstnych tzw. łąkotek. Łąkotki zwiększają powierzchnię stawową kości piszczelowej, są one z nią połączone za pomocą pasm łącznotkankowych. Wyróżniamy: łąkotkę boczną (meniscus lateralis) łąkotkę przyśrodkową (meniscus medialis) Łąkotka funkcjonalnie dzieli jamę stawową na dwa piętra. Górne piętro położone między łąkotką a kością udową umożliwia ruchy zgięcia i prostowania, dolne piętro położone między łąkotką a kością piszczelową umożliwia ruchy obrotowe. Podczas ruchu stawu kolanowego łąkotki przesuwają się na panewkach kości piszczelowej tj. przy prostowaniu przesuwają się do przodu, przy zgięciu do tyłu. Droga takiego ruchu wynosi ok 1 cm. Łąkotka boczna ma większa przesuwalność niż łąkotka przyśrodkowa - ma to kliniczne znaczenie, ponieważ uszkodzenia dotyczą najczęściej łąkotki przyśrodkowej, mocno przytwierdzonej i mniej ruchomej, dzieje się to wskutek gwałtownego obrotu kości piszczelowej przy zgiętym kolanie. W takim przypadku usunięcie łąkotek nie wpływa na upośledzenie ruchów, zaburzone zostaje natomiast prostowanie kolana np. podczas chodzenia pod górę. Mechanika stawu kolanowego nie byłaby możliwa bez zaopatrzenia go w pakiet mięśni np. najbardziej istotnym mięśniem prostującym jest mięsień czworogłowy uda, jego porażenie uniemożliwia czynne prostowanie kolana. Wśród najważniejszych mięśni zginających możemy wyróżnić: mięsień półbłoniasty mięsień półścięgnisty mięsień dwugłowy uda Natomiast mięśniami umożliwiającymi ruchy obrotowe są mięśnie nawrotowe: mięsień półbłoniasty mięsień półścięgnisty mięsień smukły mięsień krawiecki mięsień podkolanowy oraz mięśnie odwracacze: mięsień dwugłowy uda mięsień naprężacz powięzi szerokiej Staw kolanowy - choroby Choroby dotyczące stawu kolanowego mogą mieć różną etiologię. Wśród których wyróżniamy: zakażenia choroby autoimmunologiczne urazy zaburzenia metaboliczne zmiany zwyrodnieniowe nowotwory Najczęstszymi manifestacjami pochodzącymi ze stawu kolanowego są zmiany zwyrodnieniowe, które określane są jako wynik działania czynników biologicznych i mechanicznych destabilizujących powiązane ze sobą procesy degradacji i syntezy chrząstki stawowej oraz podchrzęstnej warstwy kości.

W zależności od stopnia zaawansowania zmian zwyrodnieniowych można przeprowadzić połowiczną lub całkowitą alloplastykę stawu kolanowego, czyli usunąć część lub cały staw. Operacja polega na zastąpieniu zniszczonych przez chorobę powierzchni stawowych elementami protezy.

Ćwiczenie 1. Mobilizacja kości piszczelowej dystalnie – trakcja Cel: Poprawa zakresu ruchomości stawu kolanowego, przygotowanie do mobilizacji ślizgowych, zmniejszenie dolegliwości bólowych, rozluźnienie struktur okołostawowych. Pozycja wyjściowa: Dziecko znajduje się w pozycji leżenia przodem. Staw kolanowy ustawiony jest w pozycji spoczynkowej (20–30° zgięcia) lub w aktualnie maksymalnym zakresie ruchu. Dystalny koniec kości udowej ustabilizowany na stole terapeutycznym pasem stabilizacyjnym. Obie dłonie terapeuty obejmują podudzie dziecka w okolicy kostek z obu stron i stabilizują stopę przy ciele terapeuty. Terapeuta może przy wykonaniu tej techniki skorzystać z pasa trakcyjnego, który jest przełożony przez tułów oraz obie jego dłonie. Sposób wykonania ćwiczenia: Poprzez delikatne przeniesienie swojego ciężaru na nogę zakroczną terapeuta odchyla się nieznacznie do tyłu, co spowoduje separację powierzchni stawowych. Kierunek ruchu: Kość piszczelowa – dystalnie (trakcja). Liczba powtórzeń: 3 × od 7 sekund do 1,5 minuty. Oczekiwany efekt: Poprawa zakresów ruchomości w stawie kolanowym, zmniejszenie dolegliwości bólowych, rozluźnienie struktur i tkanek okołostawowych. Ćwiczenie 2. Mobilizacja ślizgu brzusznego kości piszczelowej Cel: Odtworzenie ślizgu brzusznego kości piszczelowej względem kości udowej dla poprawy wyprostu stawu kolanowego. Pozycja wyjściowa: Dziecko znajduje się w pozycji leżenia przodem, a jego podudzie oraz rzepka wystają poza krawędź leżanki. Terapeuta stoi zwrócony w kierunku strony przyśrodkowej podudzia dziecka. Dystalna część uda stabilizowana jest pasem stabilizacyjnym na stole. Lewa dłoń terapeuty obejmuje od strony grzbietowej dystalną część podudzia dziecka i przytrzymuje ją przy swoim ciele. Prawa dłoń terapeuty również od strony grzbietowej obejmuje dystalnie od szpary stawowej boczną, proksymalną część podudzia dziecka. Terapeuta w tej pozycji obniża delikatnie ciężar swojego ciała, uginając nieznacznie stawy kolanowe. Kierunek ruchu: Kość piszczelowa – dobrzusznie. Zastosowanie: Przy ograniczonym ruchu wyprostu w stawie kolanowym. Podczas terapii przyśrodkowej części stawu terapeuta stoi zwrócony w kierunku bocznej strony podudzia, obejmując proksymalną, przyśrodkową część. Przyśrodkowa i boczna część stawu muszą być w tym przypadku leczone oddzielnie. Szczególnie istotne jest to, aby podczas mobilizacji unikać komponenty toczenia w stawie, ponieważ może to doprowadzić do kompresji powierzchni stawowych i spowodować nasilenie dolegliwości bólowych. Mobilizację można stosować w submaksymalnym zakresie wyprostu w stawie kolanowym. Liczba powtórzeń: 3 × od 7 sekund do 1,5 minuty. Oczekiwany efekt: Poprawa zakresu ruchu wyprostu w stawie kolanowym. Ćwiczenie 3. Mobilizacja ślizgu grzbietowego kości piszczelowej Cel: Odtworzenie ślizgu grzbietowego kości piszczelowej względem kości udowej dla poprawy ruchu zgięcia w stawie kolanowym. Pozycja wyjściowa: Dziecko znajduje się w pozycji leżenia tyłem, a jego podudzie wystaje poza krawędź stołu. Terapeuta stoi zwrócony w kierunku przyśrodkowej strony podudzia dziecka. Dystalna część uda dziecka ustabilizowana na stole. Lewa dłoń terapeuty obejmuje dystalną część podudzia dziecka od strony brzusznej i stabilizuje ją przy ciele. Prawa dłoń terapeuty obejmuje proksymalnie boczną część podudzia dziecka, dystalnie od szpary stawowej. Kierunek ruchu: Podudzie – dogrzbietowo. Zastosowanie: W przypadku ograniczenia ruchu zginania w stawie kolanowym. Podczas terapii przedziału przyśrodkowego stawu kolanowego terapeuta stoi zwrócony w kierunku bocznej strony podudzia dziecka, obejmując jego proksymalną, przyśrodkową część. Zarówno przyśrodkowy, jak i boczny przedział stawu kolanowego muszą być w tym przypadku leczone oddzielnie. Szczególnie istotne jest to, aby podczas mobilizacji unikać komponenty toczenia w stawie, ponieważ może to doprowadzić do kompresji powierzchni stawowych i spowodować nasilenie dolegliwości bólowych. Mobilizację można stosować w submaksymalnym zakresie zgięcia w stawie kolanowym. Liczba powtórzeń: 3 × od 7 sekund do 1,5 minuty. Oczekiwany efekt: Poprawa zakresu ruchu zgięcia w stawie kolanowym. Ćwiczenie 4. Mobilizacja ślizgu dobocznego kości piszczelowej Cel: Odtworzenie ślizgu dobocznego kości piszczelowej względem kości udowej. Pozycja wyjściowa: Dziecko znajduje się w pozycji leżenia na boku na stole terapeutycznym. Jego podudzie wystaje poza krawędź stołu. Lewa dłoń terapeuty obejmuje od strony przyśrodkowej dystalną część podudzia dziecka i przytrzymuje ją przy ciele. Prawa dłoń terapeuty od strony przyśrodkowej obejmuje proksymalną część podudzia dziecka dystalnie od szpary stawowej. Kierunek ruchu: Kość piszczelowa – dobocznie. Zastosowanie: W przypadku ograniczonego zginania i prostowania w stawie kolanowym oraz deformacji szpotawej stawu kolanowego. Mobilizację można wykonywać w różnym zakresie zgięcia stawu, w zależności od występującego w danej wartości kątowej zgięcia ograniczenia ślizgu dobocznego kości piszczelowej. Liczba powtórzeń: 3 × od 7 sekund do 1,5 minuty. Oczekiwany efekt: Poprawa zakresu ruchomości w stawie kolanowym, poprawa ślizgu bocznego w stawie kolanowym. Ćwiczenie 5. Mobilizacja ślizgu przyśrodkowego kości piszczelowej Cel: Odtworzenie ślizgu przyśrodkowego kości piszczelowej względem kości udowej. Pozycja wyjściowa: Dziecko znajduje się w pozycji leżenia na boku na stole terapeutycznym. Jego podudzie wystaje poza krawędź stołu. Terapeuta chwyta swoją lewą dłonią dystalną część podudzia od strony bocznej i podtrzymuje ją przy ciele. Prawa dłoń chwyta proksymalną część podudzia dziecka od strony bocznej dystalnie, bezpośrednio za szparą stawową. Kierunek ruchu: Kość piszczelowa – przyśrodkowo. Zastosowanie: W przypadku ograniczonego zginania i prostowania w stawie kolanowym oraz w leczeniu deformacji koślawej stawu kolanowego. Mobilizację można wykonywać w różnym zakresie zgięcia stawu, w zależności od występującego w danej wartości kątowej zgięcia ograniczenia ślizgu przyśrodkowego kości piszczelowej. Liczba powtórzeń: 3 × od 7 sekund do 1,5 minuty. Oczekiwany efekt: Poprawa zakresu ruchomości w stawie kolanowym, poprawa ślizgu przyśrodkowego w stawie kolanowym. Ćwiczenie 6. Technika mobilizacji z ruchem MWM (mobilisation with movement) według Mulligana dla poprawy wyprostu stawu kolanowego i/lub zmniejszenia bólu podczas ruchu wyprostu Cel: Poprawa zakresu ruchu wyprostu stawu kolanowego. Pozycja wyjściowa: Dziecko znajduje się w pozycji leżenia tyłem na stole terapeutycznym. Terapeuta staje z boku leżanki od strony leczonej kończyny dolnej. Staw kolanowy dziecka znajduje się w zgięciu ok. 20–30°. Pas mobilizacyjny przełożony jest od strony tylnej na proksymalnym końcu podudzia dziecka, dystalnie od szpary stawowej stawu kolanowego, naciągnięty na plecach terapeuty w taki sposób, aby wektor siły mobilizacyjnej przebiegał równolegle do wklęsłej powierzchni stawowej na kości piszczelowej. Lewa ręka terapeuty obejmuje od strony brzusznej dystalny koniec podudzia dziecka, podczas gdy prawa ręka stabilizuje udo w części dystalnej (rys. A). Sposób wykonania ćwiczenia: Terapeuta stosuje korekcyjny ślizg brzuszny kości piszczelowej względem kości udowej poprzez napięcie pasa i prosi o wykonanie czynnego ruchu wyprostu stawu kolanowego, obserwując, czy podczas wykonywania ruchu pojawiają się dolegliwości bólowe (rys. B). Jeżeli podczas wykonania czynnego ruchu wyprostu z korekcją nie pojawi się ból, terapeuta może kontyn... Pozostałe 70% treści dostępne jest tylko dla Prenumeratorów Co zyskasz, kupując prenumeratę? 10 wydań czasopisma "Praktyczna Fizjoterapia i Rehabilitacja" Nielimitowany dostęp do całego archiwum czasopisma ...i wiele więcej! Sprawdź

Urazy kolana - uszkodzenie łąkotki, wiązadeł, chrząstki stawowej; zwichnięcie kolana. Staw kolanowy jest największym stawem naszego organizmu, składa się z kości udowej, kości piszczelowej oraz rzepki. Wszystkie te struktury połączone są między sobą więzadłami i torebkami stawowymi utrzymując staw w pozycji wyprostowanej i strona główna Choroba zwyrodnieniowa stawu kolanowego jest jednym z najczęstszych schorzeń układu ruchu. Wyróżniamy pierwotne i wtórne zmiany zwyrodnieniowe. Do pierwotnych zmian dochodzi w zwykle zdrowym dotychczas kolanie, gdzie na skutek zmian w chrząstce stawowej uszkodzeniu ulegają chondrocyty (komórki chrząstki), a następnie zmianie ulega skład płynu stawowego. Stopniowo dochodzi do scieńczenia chrząstki oraz do sklerotyzacji (stwardnienia) kości znajdującej się bezpośrdnio pod chrząstką. Powstają ubytki (dziury) w chrząstce, nieraz głębokie- sięgające aż do warstwy podchrzęstnej. Kolano często ulega wykrzywieniu oraz oczywiście stopniowo nasilają się dolegliwości bólowe. Jeśli zachowawcze metody leczenia okażą się nieskuteczne, należy skonsultować się z chirurgiem ortopedą w celu rozważenia możliwości i wskazań do ewentualnego leczenia operacyjnego. Po przeprowadzeniu badania przedmiotowego, następnym krokiem na drodze do ustalenia właściwego rozpoznania, jest zwykle wykonanie zdjęć rentgenowskich. Zdjęcia rentgenowskie umożliwiają przeprowadzenie oceny stopnia uszkodzenia lub deformacji stawu. O nieprawidłowym obrazie rentgenowskim stawu może świadczyć: Zwężenie szpary stawowej Obecność torbieli Obecność ostróg kostnych Stwierdzenie obszarów o zwiększonej gęstości tkanki kostnej, tzw. sklerotyzacji Zniekształcenie lub nieprawidłowe ustawienie powierzchni stawowych W niektórych przypadkach do potwierdzenia rozpoznania może okazać się konieczne wykonanie badań dodatkowych. Badania laboratoryjne krwi, moczu lub płynu wewnątrzstawowego mogą być pomocne przy identyfikacji konkretnego typu zapalenia stawu i wykluczenia niektórych innych chorób. W niektórych przypadkach do oceny stanu kości i tkanek miękkich otaczających staw konieczne może być wykonania badania z wykorzystaniem rezonansu magnetycznego (MR - Magnetic Resonance) lub scyntygrafii układu kostnego. Po przeprowadzeniu badania ortopedycznego chirurg ortopeda omówi z Panią/Panem jego wyniki. Zależnie od postawionego w Pani/a przypadku rozpoznania, możliwości leczenia mogą być następujące: Leczenie farmakologiczne Fizykoterapia -rehabilitacja Podawanie środków zastępujących płyn maziowy (viskosuplementacja) Artroskopia stawu kolanowego Osteotomia stawu kolanowego Całkowita endoprotezoplastyka stawu kolanowego Jednoprzedziałowa wkładka stawu kolanowego Leczenie farmakologiczne W leczeniu bólu i sztywności stawów stosowanych jest wiele różnych leków. Do najczęściej stosowanych leków należą środki z grupy niesteroidowych leków przeciwzapalnych (NLPZ), podawane w celu zmniejszenia nasilenia dolegliwości bólowych oraz obrzęków wywołanych zapaleniem stawów. Fizykoterapia Stosowanie fizykoterapii może być pomocne w leczeniu choroby zwyrodnieniowej oraz reumatoidalnego zapalenia stawów. Wskazany jest ruch w stawie bez obciążania- czyli ćwiczenia na siedzącą lub leżąco, ewentualnie ćwiczenie na rowerze stacjonarnymMniejsze znaczenie ma zwykle fizjoterapia jak:ultradźwięki, diadynamik. magnetoterapia, laseroterapia. Środki zastępujące płyn maziowy U pacjentów, u których leczenie farmakologiczne i fizykoterapia nie przyniosły złagodzenia dolegliwości bólowych, czasowe ustąpienie bólu może przynieść wstrzyknięcie do jamy stawu smaru stawowego. Do wnętrza stawu kolanowego wstrzykuje się środek zastępujący płyn maziowy, który działa jak smar, pokrywający uszkodzone powierzchnie stawowe. Harmonogram wstrzyknięć dostawowych oraz czas, na jaki udaje się złagodzić dolegliwości, są różne w zależności od zastosowanego preparatu oraz nasilenia zmian u konkretnej osoby. strona główna Stryker, 2007

Staw łokciowy (ramienno-łokciowy) uważa się za staw zawiasowy, mimo że w trakcie ruchu wystepują nieznaczne wyhylenia w stosunku do średniej osi stawu. W położeniu wyprostowanym ramię i przedramię tworzą kąt 175-180 stopni. Wyższe wartości to tzw. przeprost stawu łokciowego, który częściej wystepuje u kobiet niż u mężczyzn

Staw kolanowy to największy ludzki staw. Od niego zależy stabilność postawy, dlatego nawet niewielki ból, odczuwany w obszarze stawu kolanowego, powinno się diagnozować i właściwie leczyć. Jakie najczęstsze urazy zagrażają stawowi kolanowemu? Jak jest zbudowany staw kolanowy? Staw kolanowy to mocno rozbudowany staw, który stanowi połączenie między udem a podudziem. Pełni kilka istotnych funkcji. Przede wszystkim trzyma on ciężar całego ciała i sprawia, że postawa człowieka w trakcie ruchu jest stabilna. Zdrowy i sprawny staw kolanowy sprawia, że zarówno wykonywanie zwykłych, codziennych czynności, jak i uprawienie rozmaitych dyscyplin sportowych jest możliwe. Z czego składa się staw kolanowy? Budowa tej struktury oparta jest na stawie obrotowo-zawiasowym, który z kolei dzieli się na powierzchnie stawowe kości, łąkotki i więzadła. Jeśli chodzi o kości to składa się on z: kości udowej, rzepki, kości piszczelowej. Anatomia szczegółowa tej struktury wyróżnia główkę stawu oraz panewkę. Cały staw jest otoczony torebką stawową, od środka wyłożoną błoną maziową, a od zewnątrz – błoną włóknistą. Warstwa znajdująca się pomiędzy tymi błonami to ciało tłuszczowe podrzepkowe. W jamie stawu kolanowego znajdują się dwie łąkotki: przyśrodkowa i boczna. Do stawu kolanowego przylegają liczne więzadła wewnątrzstawowe i zewnątrzstawowe. Zakres ruchu w stawie kolanowym Powyższe informacje obrazują jak wygląda staw kolanowy, a jakie są jego możliwości ruchowe? Ruchy te dzieli się na bierne (wykonywane przez np. fizjoterapeutę) i czynne (wykonywane przez pacjenta). Zakresy ruchu w poszczególnych stawach są mierzone od pozycji naturalnej, przyjmowanej anatomicznie przez osobę badaną (określanej jako stopień 0). Ów zakres jest badany przez fizjoterapeutę zarówno podczas robienia ruchów biernych, jak i czynnych. W jakim zakresie przemieszcza się zatem staw kolanowy? Ruchy w tej strukturze są możliwe w dwóch pozycjach, takich jak zgięcie (fizjologicznie do 130 stopni) i wyprost (w prawidłowych warunkach – 0 stopni). Jeśli zakres ruchu w stawie kolanowym jest mniejszy lub większy, w dodatku poruszanie nim sprawia ból, a pacjent odczuwa sztywność w tej strukturze, może to oznaczać uraz stawu kolanowego (np. skręcony staw kolanowy) czy jakąś inną anomalię, np. stan zapalny, zwyrodnienie czy chorobę ogólnoustrojową. Urazy stawu kolanowego Nierzadko dochodzi do uszkodzeń obejmujących staw kolanowy. Urazy, które pojawiają się najczęściej w tym obszarze to wspomniane już skręcenie, ale także zwichnięcie, poza tym przeciążenie stawu kolanowego, będące wynikiem np. kontuzji łąkotek, więzadeł, czy chrząstki stawowej. Uszkodzony staw kolanowy może być skutkiem uprawiania jakiegoś sportu, dźwiganiem ciężkich przedmiotów, może także wynikać ze specyfiki pracy (która polega np. na długotrwałym staniu, klęczeniu, kucaniu, itp.). W stawie kolanowym może pojawić się torbiel, która może wywoływać ból oraz uczucie ograniczenia ruchomości w stawie. Istnieje także ryzyko wystąpienia stanu zapalnego lub też zmian zwyrodnieniowych. Stan zapalny stawu kolanowego może obejmować różne narządy. Zmiany zwyrodnieniowe dotyczące stawu kolanowego mogą natomiast mieć związek z takimi czynnikami, jak: otyłość, praca fizyczna, uprawianie takich dyscyplin sportu jak np. podnoszenie ciężarów czy zapasy. Jak leczyć ból stawu kolanowego? Jak radzić sobie z dolegliwościami obejmującymi staw kolanowy? Ból w tej strukturze oraz ewentualne dodatkowe niepokojące symptomy, jak np. obrzęk, obniżony zakres ruchomości w kolanie, problemy z poruszaniem się, itp. powinny skłonić do wizyty u lekarza specjalisty, który po wnikliwej analizie wywiadu lekarskiego, wyniku badania przedmiotowego oraz obrazowego (takiego jak np. RTG, USG, tomografia komputerowa czy rezonans magnetyczny) stawia diagnozę oceniającą w jakim stanie znajduje się staw kolanowy. Leczenie i dokładne wytyczne odnośnie postępowania stanowią podsumowanie lekarskiej analizy. W zależności od konkretnego przypadku terapia może polegać na przyjmowaniu leków przeciwbólowych, przeciwzapalnych, maści i żeli chłodzących, a także bezpośrednio do wnętrza stawu – kwasu hialuronowego lub glikokortykosteroidów (tzw. blokada stawu kolanowego). Ponadto w takich sytuacjach często stosuje się sprzęt ortopedyczny odciążający chory staw, taki jak np.: kule, laski, orteza na staw kolanowy, opaska na staw kolanowy, stabilizator na staw kolanowy. Z pomocą również przychodzą zabiegi fizjoterapeutyczne, takie jak np. krioterapia, wykorzystanie działania pola magnetycznego, laseroterapii, ultradźwięków, itp. Ćwiczenia na staw kolanowy Ćwiczenia na staw kolanowy to bardzo dobra metoda kuracji, jak i rehabilitacji po innym leczeniu, np. operacyjnym. Korzystny dla kolan trening obejmuje ćwiczenia w podwieszeniu osiowym z dawkowanym oporem, a także takie, które polegają na unoszeniu kolan z pozycji siedzącej lub/i leżącej. Jeszcze jak wzmocnić staw kolanowy? Bardzo dobrym sposobem na silne kolana jest jazda na stacjonarnym rowerze, ćwiczenia w wodzie (np. aqua aerobik) oraz stretching. Jeśli chory zdecyduje się na zwykły rower, powinien on zostać dobrze wyregulowany przez profesjonalistę, tak by nie powodował dodatkowych obciążeń i destabilizacji stawu. Jeśli terapia manualna oraz wykonywanie przygotowanych przez fizjoterapeutę ćwiczeń nie przynoszą poprawy, często jedynym wyjściem jest sztuczny staw kolanowy. To proteza, którą podczas operacji zastępuje się uszkodzoną strukturę. Wszczepiona w kolano endoproteza może być częściowa lub całkowita. Czytaj też: Dziękujemy za przeczytanie naszego artykułu do końca. Jeśli chcesz być na bieżąco z informacjami na temat zdrowia i zdrowego stylu życia, zapraszamy na nasz portal ponownie! Towarzyszy temu nadmierne ocieplenie stawu, zmiana zabawienia od czerwonego do mocno sinego kolana. Objawem charakterystycznym jest poranna sztywność, która ustępuje po około 60 minutach. W zaawansowanych stadiach choroby, pojawia się także gorączka, brak apetytu, uczucie zmęczenia z nasileniem dolegliwości bólowych. Staw kolanowy jest największym stawem w ludzkim ciele, którego prawidłowe funkcjonowanie jest niezbędne do wykonywania codziennych, podstawowych czynności. W stawie kolanowym spotykają się trzy kości: kość udowa, kość piszczelowa oraz rzepka, które wraz z aparatem więzadłowym i łąkotkami tworzą główne elementy prawidłowo funkcjonującego stawu kolanowego. Fragmenty powierzchni tych kości, które bezpośrednio tworzą staw, pokryte są chrząstką szklistą – miękką tkanką, która umożliwia łatwy i gładki ruch pomiędzy kośćmi. Łąkotki są zbudowane z tkanki chrzęstnej włóknistej i znajdują się pomiędzy kością piszczelową a udową. Wyróżnia się łąkotkę boczną i przyśrodkową, które pogłębiają i dopasowują powierzchnie stawowe stawu kolanowego oraz umożliwiają ruchy obrotowe, gdy staw kolanowy jest zgięty. Elementy stawu od wewnątrz wyściela również błona maziowa, której zadaniem jest produkcja płynu odpowiedzialnego za nawilżanie chrząstek oraz redukcję tarcia pomiędzy kośćmi w stawie. Staw kolanowy ze względu na swoją skomplikowaną budowę ulega częstym uszkodzeniom. Szczególnie niebezpieczne są urazy więzadeł, które mogą doprowadzić do trwałego inwalidztwa. Dochodzi do nich najczęściej na skutek gwałtownie oddziałujących na staw dużych sił w sposób pośredni lub bezpośredni. Więzadła ulegają uszkodzeniu w miejscu przyczepu do kości lub w części ścięgnistej na zasadzie kilku mechanizmów. W wyniku uszkodzenia więzadeł często dochodzi do ostrej lub przewlekłej niestabilności stawu kolanowego. Leczenie Zdania na temat leczenia świeżych uszkodzeń więzadeł stawu kolanowego są podzielone. Zależy ono od ich rodzaju i wielkości, aktywności ruchowej, rodzaju wykonywanej pracy, stanu ogólnego pacjenta. Priorytetem jest szybkie rozpoczęcie usprawniania stawu. Zwykle u osób aktywnych, sportowców wskazane jest leczenie operacyjne. Uszkodzenia więzadeł pobocznych, można, z pewnymi wyjątkami, leczyć zachowawczo. Natomiast leczenie urazów więzadeł krzyżowych zwykle przeprowadza się operacyjnie. Przy odpowiednio dobranym leczeniu rokowanie jest dobre. Duże znaczenie mają długotrwałe usprawnianie i minimalizacja zaniku mięśnia czworogłowego uda. Możliwe powikłania to przykurcze, nawroty niestabilności i zmiany zwyrodnieniowe stawu. Izolowane uszkodzenia łąkotek występują przeważnie u osób młodych, sportowców i częściej dotyczą łąkotki przyśrodkowej. Ból lokalizuje się zwykle na wysokości szpary stawowej, towarzyszy mu obrzęk i wysięk w stawie oraz uczucie przeskakiwania w kolanie. Obecnie optymalnym postępowaniem w przypadku podejrzenia uszkodzenia łąkotki jest artroskopia stawu kolanowego. Staw kolanowy może ulec skręceniu lub zwichnięciu, w zależności od rozległości uszkodzenia uraz może skutkować ostrą lub przewlekłą niestabilnością stawu. Każdy uraz stawu może skutkować zapaleniem błony maziowej, zapaleniem kaletek. Skręcenie Skręcenie to uraz polegający na przekroczeniu fizjologicznego zakresu ruchu w stawie, towarzyszy mu uszkodzenie jednostki mięśniowo-ścięgnistej, natomiast naderwanie to uszkodzenie stabilizatorów torebkowo-więzadłowych. Urazom tym towarzyszy ból, obrzęk stawu, krwiak oraz upośledzenie funkcji kończyny. Skręcenia stawu kolanowego dzielimy na niewielkie, umiarkowane i ciężkie. W przypadku ciężkich skręceń dochodzi do całkowitego przerwania struktury więzadła i wskazane jest leczenie operacyjne. W uszkodzeniach umiarkowanych konieczne jest unieruchomienie przez 4–6 tygodni i rehabilitacja. Przy niewielkich skręceniach zaleca się odciążenie bolesnej okolicy i ograniczenie aktywności ruchowej na 2–3 tygodnie. Zwichnięcie Zwichnięcie to uszkodzenie, w którym dochodzi do utraty prawidłowej łączności powierzchni stawowych kości połączonych torebką stawową. Zwichnięcie stawu kolanowego to ciężkie uszkodzenie stawu, w wyniku którego dochodzi do przerwania więzadeł. Zwykle uszkodzone są również struktury sąsiednie. Groźnym powikłaniem jest uszkodzenie tętnicy podkolanowej oraz nerwów. Konieczne jest nastawienie stawu. Następnie jest on unieruchamiany w podłużniku gipsowym na 1–2 tygodnie, by możliwa była kontrola ukrwienia kończyny. Gdy trwałe nastawienie stawu nie jest możliwe, stosuje się leczenie operacyjne, które ma na celu odtworzenie struktur stabilizujących ruch w stawie lub, jeżeli jest to niemożliwe, całkowitą jego blokadę. Zwichnięcie rzepki Zwichnięcie rzepki to uszkodzenie głównie dotyczące dziewcząt. Może wystąpić np. po urazie kolana. Leczenie polega na nastawieniu, punkcji stawu z usunięciem krwiaka oraz 4-tygodniowym unieruchomieniu. Zwichnięcia nawykowe w niektórych przypadkach wymagają operacji – artroskopowej rekonstrukcji troczków rzepki. Diagnostyka Diagnostyka stawu kolanowego bezpośrednio po urazie jest trudna ze względu na dolegliwości bólowe, odruchowe napięcie mięśni oraz krwiak, dlatego też w przypadku jakichkolwiek wątpliwości wykonuje się powtórne badanie kliniczne po kilku dniach. Badanie pomocnicze stosowane przez lekarzy ortopedów to USG, rezonans magnetyczny, tomografia komputerowa, RTG – pomagają uzyskać pełny obraz uszkodzeń w stawie, nie zastąpią jednak pełnego badania lekarskiego. Rokowanie Rokowanie w urazach kolana jest trudne do określenia ze względu na mnogość czynników na nie wpływających. Z reguły jednak, jeżeli nie doszło do całkowitej utraty kontaktu powierzchni stawowych, rozerwania dużych naczyń krwionośnych lub nerwów to współcześnie można artroskopowo zrekonstruować większość uszkodzonych struktur stawu lub usunąć te, które mogą przeszkadzać w prawidłowym funkcjonowaniu. Należy jednak pamiętać, że część, zwłaszcza poważnych, urazów wiąże się z możliwością wystąpienia w przyszłości powikłań, takich jak przewlekłe zespoły bólowe, zaniki mięśni, przewlekła niestabilność, późne zmiany zwyrodnieniowe. Jakikolwiek ból kolan powinien być dla pacjenta sygnałem alarmowym oraz jak najszybciej skonsultowany z lekarzem ortopedą w ramach pomocy doraźnej lub w poradni. Wczesne wykrycie nieprawidłowości daje możliwość leczenia zachowawczego, czyli nieoperacyjnego lub uzyskania lepszych wyników w leczeniu operacyjnym. Sami również powinniśmy zadbać o nasze stawy. Kluczowe podczas uprawiania sportu jest przeprowadzenie 30–40-minutowej dokładnej rozgrzewki, która obejmie wszystkie stawy i mięśnie – nawet te, których pozornie nie będziemy używać. Należy również unikać sezonowego uprawiania trudnych, intensywnych dyscyplin sportowych oraz tzw. ostatnich zjazdów, podczas których dochodzi do największej liczby urazów, kiedy zmęczone mięśnie nie są w stanie prawidłowo stabilizować stawu. Rozsądne jest rozpoczynanie ćwiczeń na mniejszym stopniu intensywności i stopniowe zwiększanie wysiłku – to odpowiednio przygotuje struktury ciała. Należy pamiętać, że leczenie urazów w obrębie kolana jest bardzo trudne, a nawet może być niemożliwe doprowadzenie do całkowitego wyleczenia. Dlatego niezwykle istotna jest dbałość o te stawy i zapobieganie nadmiernemu zużyciu.

Praktycznie każdego z nas przynajmniej raz w życiu dotknął uraz, ból, czy kontuzja kolana. I trudno się dziwić, bo staw kolanowy to drugi po stawie skokowym, najbardziej obciążany staw człowieka. Na pocieszenie powiedzmy, że jeszcze gorzej od człowieka ma słoń, jedyne zwierzę posiadające cztery stawy kolanowe.

Staw kolanowy (articulatio genus) - pod względem budowy, największy staw ciała człowieka. Staw złożony (zawiasowy zmodyfikowany) - łączący kość udową i kość piszczelową (kość strzałkowa nie wchodzi w skład stawu kolanowego). Dodatkowym elementem stawu jest tzw trzeszczka - rzepka. Posiada dwie łącznotkankowe łąkotki dopasowujące do siebie powierzchnie stawowe w czasie ruchów. Funkcjonalnie jest to staw zawiasowy, umożliwiający ruchy zginania i prostowania. W zgięciu (z wyjątkiem maksymalnego) możliwe są również ruchy rotacyjne. Wzmocniony jest więzadłami zewnętrznymi (poboczne przyśrodkowe, poboczne boczne, więzadło torebki stawowej) oraz bardzo silnymi więzadłami wewnętrznymi - więzadłem krzyżowym przednim (ACL) i tylnym (PCL). Staw kolanowy jest narażony na przeciążenia związane z potężną siłą mięśnia czworogłowego uda (ciąg na rzepkę max. 300 kg). Ponadto jest drugim najbardziej obciążanym stawem człowieka (po stawia skokowym). W stawie kolanowym łączą się trzy kości: kość udowa, kość piszczelowa i rzepka. Główkę stawu tworzą wypukłe kłykcie kości udowej, natomiast jego panewkę lekko wklęsłe kłykcie kości piszczelowej i powierzchnie stawowe rzepki. Połączenie pomiędzy kością udową a kością piszczelową (staw udowo-piszczelowy, art. femoro-tibialis): - kłykieć boczny kości udowej (condylus lateralis femoris) - powierzchnia stawowa kłykcia bocznego kości piszczelowej (condylus lateralis tibiae) - kłykieć przyśrodkowy kości udowej (condylus medialis femoris) - powierzchnia stawowa kłykcia przyśrodkowego kości piszczelowej (condylus medialis tibiae) Połączenie pomiędzy kością udową a rzepką (staw udowo-rzepkowy, art. femoro-patellaris): - kłykieć boczny kości udowej (condylus lateralis femoris) - powierzchnia stawowa rzepkowa boczna (facies articularis lateralis patellae) - kłykieć przyśrodkowy kości udowej (condylus medialis femoris) - powierzchnia stawowa rzepkowa przyśrodkowa (facies articularis medialis patellae) Kłykcie kości udowej na powierzchni dolnej są płaskie, dzięki czemu bardzo dobrze przylegają do kłykci kości piszczelowych, a tym samym stabilizują staw w pozycji wyprostowanej. Podobnie jak w innych stawach torebka stawowa składa się z dwóch warstw: zewnętrznej błony włóknistej i wewnętrznej błony maziowej. Inaczej niż w innych stawach przebieg obu błon nie jest jednakowy. Błona włóknista torebki stawowej stawu kolanowego na powierzchni przedniej rozpięta jest między brzegami powierzchni stawowych kości udowej, rzepki i piszczeli. Na stronie tylnej przymocowuje się do kresy międzykłykciowej kości udowej i biegnie do kości piszczelowej w okolicach chrząstki stawowej. Błona maziowa ma nieco inny przebieg, gdyż z tyłu omija pole międzykłykciowe i więzadła krzyżowe - wyłączając je w ten sposób z jamy stawowej. Pomiędzy obiema warstwami znajduje się ciało tłuszczowe podrzepkowe (corpus adiposum infrapatellare) wypełniające przestrzenie powstające podczas ruchów stawu kolanowego. Łąkotki (łac. menisci) - dwa elastyczne twory, zbudowane z tkanki chrzęstnej włóknistej leżące pomiędzy kością udową a piszczelową, będące elementami dodatkowymi stawu kolanowego. Wyróżniamy łąkotkę boczną i łąkotkę przyśrodkową, nieco różniące się wielkością. Ich zadanie polega na: - pogłębieniu i dopasowaniu do siebie powierzchni stawowych stawu kolanowego (pomiędzy kością udową a piszczelą) - umożliwienie ruchów obrotowych w zgiętym stawie kolanowym, poprzez przesuwanie się ich na powierzchni stawowej górnej kości piszczelowej. Dzielą staw kolanowy na dwa piętra: górne i dolne. W piętrze górnym (łąkotkowo-udowym) wykonywane są przede wszystkim ruchy zginania i prostowania kolana, natomiast w piętrze dolnym (łąkotkowo-piszczelowym) przede wszystkim ruchy rotacyjne. Na przekroju poprzecznym mają kształt trójkąta prostokątnego, zwróconego podstawą na zewnątrz, zrośniętego z torebką stawową. Powierzchnia przylegająca do kości piszczelowej jest płaska, górna przylegająca do kłykcia kości udowej jest wklęsła. Obie łąkotki ustawione są swoimi rogami do środka powierzchni stawowej, gdzie przytwierdzone są do kości piszczelowej przy pomocy pasm łącznotkankowych. Dodatkowo,od przodu połączone są ze sobą przez więzadło poprzeczne kolana. Więzadła poboczne (łac. Ligamenta collateralia) silnie wzmacniają staw kolanowy po obu jego stronach. Są mocno napięte, kiedy kolano jest wyprostowane. Wówczas stabilizują staw - na tym polega ich główne znaczenie. W położeniu zgiętym rozluźniają się i umożliwiają ruchy obrotowe (rotacyjne). Z powodu ich obecności w stawie kolanowym niemożliwe są ruchy odwodzenia i przywodzenia kolana. Węzadło poboczne piszczelowe (łac. Ligamentum collaterale tibiale) - Główną funkcją tego więzadła jest ograniczenie nadmiernej koślawości oraz rotacji zewnętrznej piszczeli. (łac. Ligamentum collaterale fibulare) - główna rola tego więzadła polega na ograniczaniu szpotawości kolana. Więzadło poboczne strzałkowe-główna rola tego więzadła polega na ograniczaniu szpotawości kolana. Więzadła związane z rzepką: - więzadła tylnej powierzchni torebki stawowej: - więzadło podkolanowe skośne (łac. Ligamentum popliteum obliquum) - wzmacnia ścianę tylną torebki stawowej. Więzadło to hamuje nadmierne prostowanie stawu i ruchy obrotowe. - więzadło podkolanowe łukowate (łac. Ligamentum popliteum arcuatum) Więzadła krzyżowe: - więzadło krzyżowe przednie (łac. Ligamentum cruciatum anterius) - Najważniejsza rola tego więzadła polega na ograniczaniu przedniego względem kości udowej, ograniczaniu nadmiernego zgięcia i wyprostu oraz forsownego koślawienia i szpotawienia w wyproście i w zgięciu. - więzadło krzyżowe tylnie (łac. Ligamentum cruciatum posterius) -budowa więzadła gwarantuje jego podstawową funkcję, jaką jest zabezpieczenie tylnego przemieszczania piszczeli oraz ograniczanie maksymalnego wyprostu i zgięcia. Więzadła związane z łąkotkami: - więzadło poprzeczne kolana (łac. Ligamentum transversum genus) łaczy ze sobą rogi przednie łąkotek. - więzadło łąkotkowo-udowe przednie (łac. Ligamentum meniscofemorale anterius) - więzadło łąkotkowo-udowe tylnie(łac. Ligamentum meniscofemoraleposterius) mW0dgr.